Hoe dan??? Eerste uitstapje

Tsja .. na mijn herseninfarct ben ik toch  lichtelijk autistisch geworden. Dingen eerst proberen en het dan doen. Daar ben ik erg onzeker in, in nieuwe dingen, dingen die ik niet ken. Dan ligt er in één keer zo’n lief meisje in de wieg en is alles nieuw. Dat gaat me eigenlijk best goed af, maar bepaalde handelingen nog niet.

Allerlei vragen spoken door mijn hoofd: “wat neem je allemaal mee?
“hoe gaat ze in de auto?” “Pas het allemaal in de auto?” “Is er een mogelijkheid om haar te verschonen?” “Stel je voor dat ze gaat spugen?” “stel … stel … stel … alles kan hypotetisch zijn, maar ook realistisch. Wat mijn ervaring is het gewoon doen, maar niet in je eentje. Gewoon even oefenen met manlief of iemand anders die weet van je NAH.

Zondag was het zo ver, we zijn met Lina naar Capelle geweest, een luiertas vol met schone kleren, het flesje, voeding, slabje etc. We nemen ook de reiswieg mee, omdat als ze de hele tijd in een  maxi cosi moet liggen, wordt ze niet blij. Ik denk altijd, zou ik het zelf fijn vinden? Om zo te slapen? Je wilt toch liever helemaal gestrekt liggen.

We hebben een zoet en tevreden kind, geen kick gegeven en wij? Wij hebben het leuk gehad, een keer weer een uitje, een keer weer de deur uit, uit onze eigen woonplaats. Dat heb ik gemist, dat hebben wij gemist even heerlijk, quality time met ons gezinnetje.

Nu is het maandag en merk dat ik toch teveel heb gedaan het weekend, teveel prikkels, dus vandaag een dagje rust. Een dagje in de stilte, alhoewel ik wel een wandeling heb gedaan met de buurvrouw en Lina, lekker een uur, hoofd in de wind, lekker alles van me af laten waaien. Toch 3 keer bezoek, zwemmen & een middagje weg. Volgende keer toch anders plannen. Soms baal ik er weleens van, want op dat moment gaat het goed, op dat moment kan het allemaal wel .. maar later moet ik toch op de blaren zitten.

Dus ik heb eten uit de vriezer gehaald, Lina ligt te slapen, ik laat de boel, de boel hier, schrijf het even van me af en ga zo ook even lekker naar bed. Daag maandag, daag wind, daag stofzuigen, daag was, …. daag allemaal! Ik pak even mijn rust! En oh ja, ik vergeet óók niet na te genieten, want ik heb wel een heel leuk weekend gehad en die pakken ze niet meer af.

Liefs,
Sjanie

 

8 weken 

Zondag …. zondag nog even op bed, nog even genieten van de stilte. Alhoewel manlief en Lina zacht aan het knorren zijn. Ze doet het goed, hij ook hoor, maar Lina is een tevreden kind. Ik ben zo blij met haar, ze lacht en is erg vrolijk. Een vriendin van mij zei van de week dat ze net zo’n Pretbek is als haar moeder. Ik vat dit als een groot compliment op. 

Vandaag ga ik baantjes zwemmen, voor het eerst. Het is zoeken, zoeken naar een tijdstip zonder nog even van iemand afhankelijk te zijn. Mijn ouders willen graag oppassen en daar ga straks gretig gebruik van maken zodat ik ook “me time” kan plannen. Zo meteen mijn eerste “me time,” even alleen op pad….ja ben wel een keer boodschappen wezen doen zonder Lina maar ze is 99% bij me geweest de afgelopen weken. 

Het is belangrijk, om op te laden, mijn conditie te gaan verbeteren, naast mijn gezonde eten en wandelen, óók zwemmen om weer in shape te komen. Dit weekend kraamvisite en manlief heeft gisteren nog iemand geholpen met verhuizen. Vanmiddag gaan we samen op pad, met zijn drietjes. Dat is nog niet veel gebeurd! Na de kraamvisite een uurtje naar bed en dan hup quality time met z’n drietjes. 

Ik hecht veel waarde aan, tijd hebben met & voor elkaar. We hebben best in een roes geleefd de afgelopen weken, het is rete snel voorbij gegaan, veel visite gehad en dat loopt nog wel eventjes door….straks gaan we één kraamvisite plannen in een weekend zodat we een dag hebben om iets te doen, ons normale leven weer op te pakken. Slapeloze nachten, ja ook maar ben trots hoe we het doen, hoe we ons gezinnetje draaiende houden.

Mijn eigen kunnen, mijn eigen kunnen met NAH, sta ik toch een beetje versteld van. Ons meisje kost energie maar geeft ook veel energie terug. Tevens rust ik en zal dat blijven doen in de middag, zodat ik oplaad en in balans blijf. We hebben de modus een klein beetje gevonden. Ik zeg het voorzichtig, want ik ben me ervan bewust dat er nog zat momenten komen met de vraag: “hoe dan????” 

Ik geniet, geniet met volle teugen, ons wondertje, ons pakketje met liefde en onze leukste prikkel. Acht weken is ze, wat een genot! Fijne zondag iedereen!

Liefs,

Sjanie 

Onze leukste prikkel

Hoofd leeg “wandelen” 

Zo … even tijd voor mezelf, even “me-time’zoals de gynaecoloog dat mooi had verwoord. Dat heb je nodig, als moeder, als vader en als stel “we-time,” maar dat komt wel. Achter mijn laptop, had zoveel inspiratie om te schrijven de afgelopen dagen, maar ik ben er gewoon niet aan toegekomen.

Vandaag woensdag, breek de week, gehaktdag en even “geen puf” dag. Voor mij en voor Lina. Ik heb de afgelopen week wat slechter geslapen en dat hakte er vandaag een beetje in. En tsja ons kleine meisje zal best wat gevoeld hebben en is de hele dag aan het huilen geweest, alleen stil als ze op schoot zat, in de draagzak hing of op mijn borst lag. Ik heb het geprobeerd hoor, haar laten huilen, maar nee het lukte niet, het lukte haar niet en mijzelf niet. De dag duurde lang, maar hé ik heb het weer geflikt.

Manlief kwam thuis uit het werk en ondanks dat we al onze dagelijkse wandeling hadden gedaan, zijn we lekker gaan wandelen (zie plaatje). Frisse wind, even kletsen met z’n tweetjes en dat deed me goed. We zijn naar de bouwmarkt gelopen en geloof me dit “gezinsuitje” krijgt vandaag 5 sterren. Heerlijk om even rond te struinen. Mijn wereldje is klein, maar wordt vanzelf straks weer groter. Volgende week de eerste controle afspraak bij de gynaecoloog en dan zien we wel verder.

Lijkt me te gek om met de kleine de auto in te stappen en ergens naar toe te gaan. Aan de andere kant, vind ik het wel even best nu. Ik kan nog niet zolang achter elkaar zitten, want dan voel ik mijn wond en ben op sommige momenten echt nog moe. Mijn middagrust hou ik er gewoon voorlopig in, heb het nodig. Aan de andere kant word ik fitter en stap ik later mijn bed in, dus dit zijn goede & positieve sprongen. En dat wandelen?!?! Wandelen kon ik niet meer tijdens mijn bevalling i.v.m. bekkenklachten, wat voelt dat weer goed.

Ik wil weer een beetje in shape komen, want mijn zomerkleren passen me “a me nooit niet” dus ben vanaf vorige week begonnen. Absoluut niet lijnen, maar gewoon weer gezond eten en proberen regelmatig te eten. De zakken drop en repen chocolade blijven netjes in de supermarkt, er ligt wat meer groenvoer in de koelkast en beweeg goed door te wandelen. Straks weer een baantje zwemmen, maar alles op zijn tijd.

De kraamvisite loopt en we zitten voorlopig in de weekenden gebakken, heel leuk, maar toch soms vermoeiend. Het is pittig, maar het is echt waard en als ik naar ons kleine moppie kijk, is mijn dag weer snel goed. Erg bijzonder, voor haar, voor haar ga je door, ga je toch naar buiten. Als ik zo’n dag had gehad als vandaag zonder ons kind, had ik binnen gebleven en weet je .. het maakt geen flaus aus of ik nou binnen of buiten ben, vermoeid was ik toch. Het geeft me ook echt weer eyeopeners, dus leer, ik leer iedere keer weer. Mooi!!! En fijn!!

Morgen weer een dag, morgen weer een dag met ons lieve meissie. Ik kijk er naar uit, maar nu even rust, opladen en hopelijk een goede nachtrust. Dat doet wonderen! Een fijne avond allemaal.

Liefs,
Sjanie

Alleen maar rondjes lopen….

 

Bofkont

Gisterenavond lag ik heel tevreden in bed .. heel tevreden. Nog meer het besef dat ik straks met mijn kleine meissie 24/7 door kan brengen, dat ik niet naar mijn werk hoef, dat daar al mijn energie in kan gaan straks. Een erg fijne gedachten, geen druk van werk, geen druk van buitenaf, gewoon ons plan trekken, wij. Wij met zijn drietjes straks.

Gisteren was ik voor het eerst bij “aqua mama,” een advies van mijn gynaecoloog. Zij vroeg de laatste controle of ik al bij een clubje zat. Clubje?? Mm .. ik zat er niet echt op te wachten in het begin, maar toevallig had ik tegen manlief gezegd dat ik misschien zwangerschap yoga wel leuk zou vinden. Daar had ik me al in verdiept, maar toch weer naast mij neergelegd, want dit is vooral gericht op een normale bevalling, maar deze mama in spé krijgt een keizersnede.

Oké, waar was ik gebleven … gisterenavond dus voor het eerst naar zwangerschap zwemmen gegaan. Was erg relaxt, wat baantjes zwemmen, oefeningen doen en het laatste kwartiertje dobberen in warm water. Wat was ik rozig en tevreden. Toch een goeie zet van mijn gynaecoloog, je praat met moeders in spé, je zit in dezelfde periode, je krijgt wat tips, geeft wat tips, prima. Ik zit op om plek, in het water welteverstaan. Ik zwom ook al baantjes, dus dit is extra erbij.

Gisteren zei één van de moeders in spé dat zij er volgende week niet zou zijn, vanwege een avonddienst en ik dacht:  “ik kan … ik zou altijd kunnen!” Bofkont of geluksvogel is in deze situatie een goed woord … hoe ik hieraan ben gekomen is een tweede, maar dat ligt achter mij, want wat verheug ik me op de komende tijd, wat heb ik er zin in, ook echt wel spannend, want tsja deze moeder in spé is toch lichtelijk autistisch, ik weet niet wat er komen gaat, bang voor het onbekende, maar ik kan het nu best goed op mij af laten komen. Of het nou komt dat ik een goede nacht hebt gehad of niet, maar dit gevoel is lekker.

Het meisje in mijn buik zagen we gisteren bewegen, ik deed het dekbed omlaag en zei: “Kijk” tegen manlief. Echt gaaf! Puntbuik en weer weg, puntbuik en weer weg. Deze kleine bofkont zwemt ook nog lekker in mijn buik, nog eventjes, want straks zit ze vast 🙂

Fijne dag!

Liefs,

Sjanie

img_5911