Voor jou …

Deze is voor jou. Voor diegene waarbij hersenletsel net is geconstateerd. Door een bloeding, een infarct, een ongeluk, een val op je hoofd etc. Je gaat nu overleven, je gaat beseffen, je gaat herkennen, je gaat rouwen, je gaat er naar handelen en dan hopelijk aanvaard je het. Jouw hersenletsel.

Het is een pad, een moeilijk pad, een pad met 1000 bochten. Je gaat uit de bocht vliegen, je gaat vallen, maar het allerbelangrijkste is dat je weer opstaat. Je staat weer op met een ervaring rijker, je knokt jezelf weer omhoog. Lieve mensen, lieve vrouwen, mannen en kinderen, jij ja, jij die net de diagnose hersenletsel hebt gehoord.

Jij, je gaat het doen met handvaten van therapie, maar blijf alsjeblieft ook een beetje bij jezelf. Lieve omstanders, geliefden, jullie zijn super belangrijk in het proces. Het proces wat hersenletsel heet. Hersenletsel is er en gaat niet weg. Het kan uiteraard wel wat verbeteren en juist jullie, jullie hebben we nodig.

Dit gedicht is voor jou en ik wens je alle kracht en sterkte. Zorg voor een dosis positiviteit, veel lachen en dan ga je het redden. Creรซer zelfspot en wees duidelijk naar je omgeving, doe je niet beter voor als dat je bent. Het is een weg, een pad, het is jouw pad. โค๏ธ

Overeind blijven

๐—›๐—ฒ๐˜ ๐˜„๐—ฎ๐˜€ ๐˜„๐—ฒ๐—ฒ๐—ธ ๐—บ๐—ฒ๐˜ ๐—ฏ๐—ฒ๐˜€๐˜ ๐˜„๐—ฎ๐˜ ๐˜‡๐—ผ๐—ฟ๐—ด๐—ฒ๐—ป. Zorgen om onze kleine meid. Onze kleine meid heeft afgelopen weekend heftige pseudokroep aanvallen. Zoveel aanvallen achter elkaar hadden we nog nooit mee gemaakt. Het was zo erg dat het spuitje dexamethason (prednison) niet hielp. Daarbij had ๐˜‡๐—ฒ ๐—ต๐—ผ๐—ด๐—ฒ ๐—ธ๐—ผ๐—ผ๐—ฟ๐˜๐˜€ ๐—ฒ๐—ป ๐—น๐—ฎ๐—ด ๐˜‡๐—ฒ ๐—ฏ๐—ถ๐—ฏ๐—ฏ๐—ฒ๐—ฟ๐—ฒ๐—ป๐—ฑ, ๐—ต๐—ผ๐—ฒ๐˜€๐˜๐—ฒ๐—ป๐—ฑ ๐—ฒ๐—ป ๐—ฏ๐—ฒ๐—ป๐—ฎ๐˜‚๐˜„๐—ฑ tussen ons in. Zondagnacht zijn we naar het ziekenhuis gegaan, ze was echt ziek en werd opgenomen ter observatie.

๐—ฃ๐˜€๐—ฒ๐˜‚๐—ฑ๐—ผ๐—ธ๐—ฟ๐—ผ๐—ฒ๐—ฝ ziet er eng uit, de eerste paar keer dachten we dat ze dood ging. Gelukkig is het onschuldig, maar voor een kind is het angstaanjagend. De kinderarts heeft uitgelegd dat het voor ๐—ต๐—ฒ๐˜ ๐—ธ๐—ถ๐—ป๐—ฑ ๐˜ƒ๐—ผ๐—ฒ๐—น๐˜ ๐—ฎ๐—น๐˜€๐—ผ๐—ณ ๐—ต๐—ฎ๐—ฎ๐—ฟ ๐˜€๐˜๐—ฟ๐—ผ๐˜๐˜๐—ฒ๐—ป๐—ต๐—ผ๐—ผ๐—ณ๐—ฑ ๐˜„๐—ผ๐—ฟ๐—ฑ๐˜ ๐—ฑ๐—ถ๐—ฐ๐—ต๐˜๐—ด๐—ฒ๐—ธ๐—ป๐—ฒ๐—ฝ๐—ฒ๐—ป. Dus ik snap haar paniek, haar om haar heen slaan en de controle kwijt zijn over haar lijfje.

Maandagmiddag konden we weer naar huis met goede adviezen en we moeten gaan bijhouden hoeveel aanvallen ze heeft. Ons madammeke is gelukkig weer opgeknapt en ze heeft weer honderdduizend praatjes. Hoe ga jij ermee om? Dat is de vraag … ziek zijn van een kind is voor iedereen pittig. Voor iedere ouder, de slapeloze nachten en de zorgen. ๐—™๐˜†๐˜€๐—ถ๐—ฒ๐—ธ ๐—ฒ๐—ป ๐—บ๐—ฒ๐—ป๐˜๐—ฎ๐—ฎ๐—น.

Ik heb geleerd, waar ik het beste bij ๐—ณ๐˜‚๐—ป๐—ฐ๐˜๐—ถ๐—ผ๐—ป๐—ฒ๐—ฒ๐—ฟ is dus schrappen, รณรณk al is Lina nu weer beter moet ik ๐—ฒ๐—ป๐—ฒ๐—ฟ๐—ด๐—ถ๐—ฒ (๐—ฏ๐—ฒ)๐˜€๐—ฝ๐—ฎ๐—ฟ๐—ฒ๐—ป, omdat de afgelopen week pittig is geweest. Het punt is, wat ik altijd deed, om dan juist weer de dingen op te pakken. ๐— ๐—ถ๐—ท๐—ป ๐—ฒ๐—ป๐—ฒ๐—ฟ๐—ด๐—ถ๐—ฒ๐—น๐—ฒ๐˜ƒ๐—ฒ๐—น ๐—ถ๐˜€ ๐—ณ๐—ผ๐—ฟ๐˜€ ๐—ป๐—ฎ๐—ฎ๐—ฟ ๐—ฏ๐—ฒ๐—ป๐—ฒ๐—ฑ๐—ฒ๐—ป ๐—ด๐—ฒ๐—ด๐—ฎ๐—ฎ๐—ป afgelopen week, daarbij voel ik me best okรฉ, doordat ik รณรณk afgelopen week alles heb afgezegd. Mijn fysio die ik 2x per week heb, mijn begeleiding van NAH professionals en de dingen die ik wilde doen qua administratie liggen er ook nog.

Wat ik heb geleerd is dat het ๐—ฎ๐—น๐—น๐—ฒ๐—ฟ๐—ฏ๐—ฒ๐—น๐—ฎ๐—ป๐—ด๐—ฟ๐—ถ๐—ท๐—ธ๐˜€๐˜๐—ฒ ๐—ถ๐˜€ ๐—ฑ๐—ฎ๐˜ ๐—ถ๐—ธ ๐—ฏ๐—น๐—ถ๐—ท๐—ณ ๐˜€๐˜๐—ฎ๐—ฎ๐—ป. Letterlijk en figuurlijk voor ons gezin. Ook het etentje die ik vanavond had met vriendinnen heb ik afgezegd en ik maak er een ๐—ฏ๐—ถ๐—ท๐˜๐—ฎ๐—ป๐—ธ ๐˜„๐—ฒ๐—ฒ๐—ธ๐—ฒ๐—ป๐—ฑ van. Lig je dan het hele weekend op je bed? Nee! Ik rommel, ik wandel, ik bereid mijn nieuwe week voor en pak mijn rust wat meer. Op deze manier kom ik eruit.

๐—ฉ๐—ถ๐—ป๐—ฑ๐˜ ๐—ท๐—ฒ ๐—ต๐—ฒ๐˜ ๐—น๐—ฒ๐˜‚๐—ธ? Ja en nee! Ik vind het absoluut niet leuk om dingen af te zeggen. De fysio heb ik om sterker te worden en dat mijn conditie omhoog gaat. De begeleider heb ik om winst te maken in mijn dagelijkse activiteiten, om anders te denken en anders te handelen. ๐—˜๐—ป ๐—บ๐—ถ๐—ท๐—ป ๐˜ƒ๐—ฟ๐—ถ๐—ฒ๐—ป๐—ฑ๐—ถ๐—ป๐—ป๐—ฒ๐—ป ๐—ฒ๐˜๐—ฒ๐—ป๐˜๐—ท๐—ฒ? Ja! Ik zie ze al zo weinig, maar ik weet dat als we elkaar zien, dat het goed is. Waarom het antwoord ja dan? Ja, ik vind het leuk …. omdat ik uiteindelijk zo goed blijf functioneren en dat dit ๐˜ƒ๐—ผ๐—ผ๐—ฟ ๐—ผ๐—ป๐˜€ ๐—ด๐—ฒ๐˜‡๐—ถ๐—ป ๐—ต๐—ฒ๐˜ ๐—ฎ๐—น๐—น๐—ฒ๐—ฟ๐—ฏ๐—ฒ๐—น๐—ฎ๐—ป๐—ด๐—ฟ๐—ถ๐—ท๐—ธ๐˜€๐˜๐—ฒ ๐—ถ๐˜€. โค๏ธ

๐‡๐จ๐ž ๐ณ๐จ๐ซ๐  ๐ฃ๐ข๐ฃ ๐๐š๐ญ ๐ฃ๐ž ๐›๐ข๐ฃ๐ญ๐š๐ง๐ค๐ญ?

De tutu & moeheid

Hierbij een goede uitleg hoe โ€œmoeheidโ€ werkt bij mensen met hersenletsel. Hersenletsel-uitleg is een zeer goede site waar je alle weetjes vandaan kan halen. Veel beperkingen passen bij mij maar ook echt een aantal niet. Het ligt eraan in welk deel van je hersenen geraakt ben.

Ben je benieuwd hoe de moeheid bij mij werkt? Klik dan HIER op de link.

Ik ga het weekend met mijn kleine meid voor het eerst naar dansles. Kleine meid heeft er zin โ€ฆ maar ik ook. Toch vind ik het รณรณk spannend, lees: nieuwe dingen vind ik soms wat lastig. Het onbekende en niet weten of het heel druk is en waar ik me op voorbereiden kan. Tutu ligt in ieder geval klaar en dat is het belangrijkste โ€ฆ. voor Lina ๐Ÿ˜‚โค๏ธ

Een fijn en vooral zen weekend gewenst!

Dus toch acceptatie ?

Herken je het? Slechte nachten? Door allerlei omstandigheden?? Als je alle omstandigheden in รฉรฉn pakketje mag pakken, mag je het overprikkeling noemen. Overprikkeling is zo breed … ik wil het uitleggen wat het mij doet. Ik heb hersenletsel vanaf 2007 door een groot herseninfarct aan de linkerkant. In 2012 en 2019 heb ik wederom een klap gehad in mijn bovenkamer door een TIA.

Ik ben er van overtuigd dat dit weer een stap terug is geweest. Terug in mijn functioneren als mens. Alsof je een beschadiging weer even wakker maakt. Het is een kwestie van keihard teruggefloten te worden op deze manier. Soms denk ik echt: โ€œwat heb ik vredesnaam gedaan waarom wij (we doen het samen) deze dingen moeten meemaken?โ€ Ik zal wel een seriemoordenaar geweest zijn in mijn vorige leven ๐Ÿ˜‰

Terug te komen over overprikkeling en wat dit bij mij betekend. Bij mij is overprikkeling dat ik in de ochtend wakker wordt en het voelt alsof er een vrachtauto over me heen is gereden. Dat ik alle symptomen heb van een kater. Een kater van de drank, maar dan zonder de drank. Volg je me nog? Of ik word wakker en heb het idee dat ik pas net sliep … ik sta vaak al 10-0 achter op de dag als ik op deze manier wakker wordt.

Ik sta op en ik heb geen kracht om รผberhaupt iets te doen, alles voelt zwaar en soms heb ik nog een portie zenuwpijn erbij. Gratis en niets. Ik grinnik in mijzelf, ik ben het een soort gewend maar doordat ik echt steeds meer voel hoe het met mijn lijf gaat, is dit de conclusie. Laat ik het even voorop stellen, dit is absoluut niet elke ochtend, maar kan wel zeggen dat dit minimaal 6 ร  7 keer gebeurt van de 10 keer opstaan.

Dan denk ik verder en juist om te denken hoe dingen moeten. Bijvoorbeeld de volgorde van thee zetten. Appeltje eitje toch? De waterkoker pakken, de kraan aan doen, water in de waterkoker doen, de waterkoker weer op zโ€™n plek zetten, aandoen, theeglas pakken, theezakje erin en het water ik het glas doen, als de waterkoker klaar is. Ik word al duizelig als ik al deze handelingen lees. Klinkt voor jou misschien als peanuts, maar voor mij werkt het soms niet. Teveel … ik doe het, heb wat โ€œfoefjesโ€ zoals dingen de dag ervoor klaar zetten zodat er minder handelingen over blijven, dus het in stukjes hakken helpt bij mij.

Op twee dagen gaat ons kind naar het kinderdagverblijf en manlief gaat 5 of 6 dagen naar het werk en daar loop ik. Ik loop soms als een kip zonder kop, kris kras door het huis, alles kost meer tijd en juist omdat de energie soms ontbreekt. Ook hier heb ik trucjes voor, eerst opschrijven wat in mijn hoofd zit, wat ik graag gedaan wil hebben. En daarnaast of dat allemaal haalbaar is op de dag.

Ik ben soms boos of verdrietig uit het niets, omdat ik mijn emoties niet onder controle heb. De informatie die jij me verteld komt niet binnen of soms half en later verwerk ik het. Vaak kom ik ergens op terug, midden in een ander verhaal en zegt manlief: โ€œwaar heb je het over?โ€ Euh …. ik kom even terug op een uurtje geleden. We lachen, we praten en we beseffen erg goed dat mijn interne prikkels ook een grote rol spelen.

Interne prikkels?? Wasda?? Interne prikkels zijn mijn eigen gedachten, mijn eigen gevoelens, bijvoorbeeld me zorgen maken of angstig zijn. Of zenuwachtig, nerveus zijn of juist euforisch. Deze prikkels kosten namelijk ook energie en ik zeg weleens gekscherend dat ik mezelf soms naar de rand van de overprikkeling drijf.

Hoe doe je het dan? Hoe blijf je functioneren? Zonder in hysterie te leven? Of juist zwaarmoedig of depressief te worden? En om te zorgen dat het hysterische mens in mij niet iedere keer aanslaat? Ik kijk vooral wat wรฉl werkt en niet wat niet werkt. What else zou George Clooney zeggen? Niets, dit is het … dit is waar ik het voor doe. Ik probeer positief te blijven en dat lukt me de ene keer beter als een andere keer.

Ik probeer me hoe ik me voel voor lief nemen, genieten van de kleine dingen in mijn leven en ik haal veel positiviteit uit mijn dochter omdat ze bijna altijd blij is. Ik zie mezelf, mezelf vroeger en ik heb nog steeds mijn momenten. Ik ben van nature een blij en vrolijk persoon en ja รณรณk met mijn nukken. Net als onze dochter.

Ik breek soms ook. Dan vind ik de hele wereld oneerlijk, snap ik geen snars van het leven en huil ik met een liedje van de film een โ€œStar is Bornโ€ (een aanrader als je verdriet hebt en het er niet uitkomt). Maar hรฉ … ik leef, kijk naar wat ik wรฉl heb en dat is veel, onze dochter en dat is puur geluk.

Puur geluk zit รณรณk in mensen. Mensen om mij heen, vooral Renรฉ en mijn ouders die mij veel meemaken. Gelukkig dwarrelen er meer mensen om mij heen. Ik ben een gelukkig mens, een mens met hersenletsel en ik kan met recht zeggen dat ik een fijn leven heb, ook al is soms klein en eenzaam. Het is goed, het wordt beter…..doordat ik mij er steeds meer bij neer kan leggen. Heet dit nou acceptatie? Geen idee, ik geef steeds meer mijn vechtmodus op en dat voelt geeft voldoening. Stukje bij beetje, stap voor stap neem ik je mee in mijn leven. En waarschijnlijk herken je veel of een beetje, hoe het in jouw leven รณรณk gaat. Jouw leven, jouw leven met hersenletsel. Lang leve de (h)erkenning ๐Ÿ’œ

De spaarstand

De verwachting, de hoge lat …. mensen willen helpen en uiteindelijk zelf in de knoop komen. Het blijft een dingetje. Gisteren had ik mijn laatste therapie sessie met de ergotherapeut. Ik zei: โ€œik kan mijn NAH uitzettenโ€ ik voelde de tranen over mijn wangen lopen. Dit is natuurlijk klinkklare onzin.

Ik kan het wel, maar tegen welke prijs? Keihard op mijn bek gaan? Het lijf wat protesteert? Alles staat strak, de geluiden vanuit de zaal van de fysiotherapie komen dubbel en dwars binnen. Ben duizelig, misselijk … het is teveel, het is teveel geweest.

De afgelopen maanden heb ik weer wat opgepakt, wat sociale dingen, uit eten, een feestje, een verjaardag. Door mijn enthousiasme gedreven, want dat kan toch allemaal wel? De valkuil, de valkuil is het negeren van mijn NAH. Soms is het er gewoon even niet. Niet?? Natuurlijk wel Jeannette! NAH is bij je. Altijd, vanaf 3 augustus 2007. De conclusie is: kak!!!

Ik ben er op tijd bij, pak mijn rust wat meer, ben bewust dat ik niet verder moet gaan. Ho, stop…ik maak het kleiner, ik maak het simpeler voor mezelf. Een bakje thee met een vriendin kan, maar om in een restaurant te gaan zitten vol met kakkelende, lachende mensen kan niet, even niet.

Ik ben toch niet de enige die zo is. Toch? Of ben jij met je hersenletsel er altijd op tijd bij? Of mijdt je de drukke, sociale dingen gewoon? Of kom je er later achter dat je over je grens bent gegaan? Of heb op dat moment โ€œhet is niet slim, maar doe het tochโ€ houding?

Er staat wat โ€œspannendsโ€ op de planning. Dat horen jullie vast een keer, รณรณk daar gaat mijn energie naar toe. Nu is het de kunst om mijn energie te sparen. Ik ga, net als een mobiele telefoon, op de spaarstand. Even wat minder energie eruit, besparen zodat ik (en mijn telefoon) het weer langer volhoudt. Ik maak een mooie deal, ik … ik en mijn NAH.

De lamp, de telefoon … en ik ๐Ÿ˜Œ

Het is goed zoals het is

Ons dochtertje is 2,5 jaar met een lengte van 99 cm lijkt het alsof ze 4 jaar is. Ze is wijs, grappig maar ook nog zo klein. De afgelopen maanden presteerde ze het om iedere avond een paar keer uit bed te komen. Met de โ€œgebruikelijkeโ€ smoesjes zoals: โ€œeen heel klein slokje drinkenโ€ of โ€œnog รฉรฉn knuffelโ€ of โ€œeven kriebelen mama?โ€

Wat doe jij dan als nieuwbakken ouder? Je trapt erin, zij vraagt, wij draaien. Een week of 2 geleden hadden we afgesproken om haar terug in bed te leggen en haar vraagstelling compleet de negeren. Alleen de woorden: โ€œlekker slapen schatโ€ of โ€œwelterusten mop.โ€ De aanhouder wint, want woensdag bleef ze voor het eerst in bed! Jihoe, hebben we toch mooi geflikt manlief. Het duurde soms een uur of anderhalf dat ze uiteindelijk sliep. Het zijn fases, ja ja … volgens mij gaat ieder mens door fases. Niet alleen een kind ๐Ÿ˜‰

Wat wordt ze leuk, ze heeft meer aandacht voor een activiteit i.p.v. na 5 minuten zeggen: โ€œiets anders doen.โ€ Terwijl ik net alle kwasten, papier en verf op de tafel had uitgestald. Ik kreeg van de week nog een complimentje van een vriendin dat Lina zoโ€™n vrolijk en blij kind is. Dat doet mijn moederhart groeien.

Gisteren was ik met haar aan het fietsen en we reden langs een schoolplein met kinderen. En Lina zegt: โ€œkindjes mama, kindjes.โ€ Ik zeg tegen haar โ€œnog 1,5 jaar schat, dan mag je ook naar school.โ€ Ik verzink in gedachten op de fiets en bedenk dat de afgelopen 2,5 jaar zo retesnel is gegaan dus voor je het weet staat de kleuterklas voor de deur. Woensdag en vrijdag, die zijn van ons, saampjes. We gaan fietsen, knutselen, lachen, dansen, soms doen we ergens een bakkie. Ik geniet steeds meer en meer van haar. Het wordt leuker!

Mijn kleine, grote en vooral lange meid. Wat ben ik dankbaar dat ik jouw moeder mag zijn. Je maakt mijn dag, tovert een lach op mijn gezicht als ik het even niet zie en je zegt met je ondeugende blik: โ€œmama vergetenโ€ en lacht hier hard bij. Ik vergeet nog weleens wat dus dan lachen we er maar samen om.

Zij ligt naast me, ze is niet fit. Ik heb last van de weerovergang. Mijn zenuwpijn heeft helaas de afgelopen dagen de overhand. Het geeft niets, we doen gewoon lekker weinig. We kijken een filmpje, ze hangt lekker tegen me aan, manlief regelt het vandaag, we doen onze oogjes dicht en we zijn extra lief voor elkaar. Deze dagen, de reden is niet leuk, maar ik koester ze. Even goed zorgen voor elkaar, het kritische stemmetje in me negeer ik .. het is goed, het is goed zoals het nu is.

De controlefreak

Dat …. dat ben ik! En in combinatie met hersenletsel is dit niet echt een gouden combi. Ik kan natuurlijk alles, ik wil alles, het zelf blijven doen en vooral mijn onafhankelijkheid niet kwijt raken. Stukje bij beetje, leer ik dat het niet erg is om hulp te aanvaarden. Het maakt mijn leven nรฉt wat simpeler.

Overal controle over willen houden, lukt niemand, geloof me maar! Waarom zou ik er wel naar toe willen streven? Ik, ik en mijn hersenletsel. Juist is hersenletsel onvoorspelbaar en soms juist niet. Weet je dat je moet incasseren, dat je moet herstellen of bijkomen. Net wat meer als een ander en ik moet het anders doen. Met zo min mogelijk prikkels, thuis, mijn basis.

De zomer is nu echt voorbij geloof ik, de herfst nadert en ik besef heel goed dat ik afgelopen herfst en winter zo mijn best heb moeten doen om mijn kop boven water te houden. Zou het nu anders zijn? Ik hoop van wel! En ik vertrouw op mijn eigen kunnen, wat ik heb geleerd het afgelopen jaar en juist om mijn leven wat simpeler te maken.

Wat is er dan veranderd vergeleken met de vorige herfst?

  • Lina gaat nu 2 dagen naar de (kinder)opvang
  • Ze is altijd 1 nachtje/dag per week bij opa & oma
  • De grote boodschappen worden bezorgd
  • Woensdag en vrijdag plan ik helemaal niets, dit geeft me erg veel rust. We zien in de ochtend wel wat de dag brengt.
  • NAH professionals (een persoonlijke begeleider) start over 2 weken thuis

Dit zijn wel de grootste veranderingen. Vooral praktisch, maar ook mijn mindset. Ik probeer het iets simpeler te maken voor mezelf, zodat we samen een zo leuk mogelijk leven kunnen leiden. Hersenletsel draag ik, maar mijn gezin, familie en vrienden zien mij soms worstelen en leven mee.

Wat is รฉรฉn van jouw grootste verandering sinds je hersenletsel hebt?

De grens & de timing

Mijn leven met hersenletsel is รณรณk ons leven. Wij, als gezin, wij met familie of vrienden. De afgelopen maanden waren soms roerig, daar zal ik in een latere blog meer over vertellen.

Vorige week, op zaterdagmorgen werd manlief gebeld dat hij nodig was op zijn werk. Ik raak dan in paniek, want de dingen lopen niet zoals ik het voor ogen had. Het onvoorzien, het onvoorspelbare, ik kan er erg slecht tegen sinds ik hersenletsel heb.

De kleine lag op bed en ik analyseer wat er nou daadwerkelijk gebeurt. Er komen weer langzaam seintjes en ik zit inmiddels wel in de oranje zone. Het feit dat ik vorige week mijn hele tas overhoop haal om mijn zonnebril te zoeken en deze zit gewoon op mijn hoofd, dat is een signaal. Net als ik mijn telefoon aan het zoeken ben en ik deze gewoon in mijn hand heb. Ook een signaal.

Ik gniffel er nu om, maar op dat moment kan ik er wel om janken. Dat gebeurt op dit moment. Tijd om weer meer bewust te zijn, meer mijn rust te pakken, meer aan anderen over te laten of het gewoon te laten liggen, mijn agenda nakijken en afspraken skippen. Dat laatste … is niet leuk, maar ik krijg er steeds meer rust mee, meer vrede.

De grens, de bewaakte grens die in mijn goede doen soms zo onbewaakt lijkt te zijn. Het onverwachte, de onvoorziene dingen en de dingen die je onzeker maken. Ik ben op tijd, ik hoop een goede timing, voor mij en mijn gezin. Hallo plaats, hallo pas, welkom terug, ik ga je weer rocken!

Wat doe jij als je over je grens gaat?

Moederdag

Moederdag โ€ฆ dat was toch 2 weken geleden Jeannette? Ik kan gekscherend zeggen: “ja sorry, iets kapot in mijn hoofd, dus vergeten” maar dat is het niet. Ik besef heel goed dat het voor mij iedere dag Moederdag is. Ik ben ruim 2 jaar geleden de moeder geworden van Lina. Een gezond en vrolijk meisje. En zij? Zij is alles voor me.

Door mijn hersenletsel ben ik net even een andere moeder als een moeder, die gezond is รณf iemand die geen andere beperkingen heeft. Geef ik dan te weinig aan mijn kind? Ik heb heel lang getwijfeld of ik wel een goede moeder ben en soms doe ik dat nog steeds. De liefde die ik voor dat meisje voel, is de liefde die ik aan haar overbreng en dat doe ik wel goed.

De tijd, de aandacht die ze krijgt van mij, van ons, van haar familie. Op het kinderdagverblijf zeiden ze vandaag dat ze heel sociaal was. Dat doet me goed, want tsja โ€ฆ dat zijn wij ook, alleen voor mij geldt het een beetje met mate haha. Het liefst zie ik mijn vriendinnen elke week of pak ik geregeld een feestje of een verjaardag mee, nee dat lukt niet, maar het lukt me wel om aandacht en liefde te geven aan onze kleine meid. En dat is voor mij erg belangrijk.

Ik ben super dankbaar dat ik mijzelf een moeder kan noemen, want ik ben er eentje en ja “ik ben me er รณรณk eentje.” De moeder met onzekerheden, de moeder met wat beperkingen, maar ook de moeder met aandacht, tijd en liefde โ€ฆ. liefde voor ons kind. Het arbeidsongeschikt zijn, klinkt dan een stuk minder zwaar. Ik ben moeder.

Ik ben vooral bezig met dingen die werken i.p.v. dingen die niet werken. Dit betekent dus een positieve vibe wat meer energie geeft. Het is logisch dat je ziet, dat je bepaalde dingen niet meer kan of anders moet doen als je leeftijdsgenoten. Het vergelijken, hij of zij kan dat wel. Ik heb het losgelaten. Ik ben ik en ik? Ik ben goed zoals ik ben.

Vergelijk jij jezelf weleens met anderen?

Ge-not-en

In de auto op weg naar huis. We zijn afgelopen week bij Landal Vennenbos geweest. Het was in รฉรฉn woord geweldig. Ik functioneer echt het beste om niet te plannen en zien wat de dag brengt. Het geeft me rust, geen druk, een paar nachten slecht slapen, is dan ineens niet erg. Ik moet niets….ik mag.

Hoe hou ik dat in godsnaam vast? Iedere dag doen alsof het vakantie is? Dat lukt en kan gewoonweg niet. Er zijn wekelijkse afspraken en mijn hoofd doel is het gezin draaiende houden. Mijn functie is mom-manager.

Manlief zegt altijd gekscherend: “op vakantie ben je altijd normaal.” Ik vat het op als een compliment en ik ga kijken of ik ergens een lijn, een vakantiemodus aan kan zetten. Ook doet het buitenleven me goed en dat komt mooi uit, want we hebben een groot terras waar Lina kan spelen en deze mama kan genieten van de buitenlucht.

Hoe kan ik de vakantiemodus een beetje vast houden? Het weekend 1 activiteit en 1 dag quality time met het gezin bevalt ons prima dus dat blijft erin. De dagen met Lina, dus als ze niet naar opvang gaat, ga ik ook geen dingen plannen en kijken wat de dag brengt. Dat geeft me rust, geen druk, geen verplichtingen. Hebben we zin om de hele dag in onze pyjama te lopen? Of juist zin om eruit te gaan? Dat kan, dat mag, niets moet op deze dagen.

Vakantiemodus kan dus minimaal 3 dagen aan, dus ongeveer helft van de week “vier” ik een beetje vakantie. Een korte midweek, een lang weekend …. wat een vooruitzicht, een fijne verwachting. Ik heb er zin in, zin in om iedere week een mini vakantie in te lassen. Joepie!

Zou jij ook het vakantie gevoel willen vasthouden?

Mijn liefdes โค๏ธ