“Ik” zei de gek ….

Laatst las ik een artikel over dat 2 op 10 mensen de lockdown wel prima vinden. Ik was vorige week aan het wandelen met een vriend van mij en gekscherend vertelde ik hem dat ik wel één van de twee was. Deze vriend heb ik vorig jaar zomer voor het laatst gezien, het is goed en we pakken de draad gewoon weer op.

Begrijp me niet verkeerd, ik, alleen ik (vast nog wel andere mensen) en niet alle horeca ondernemers waarbij het water tot hun lippen staat of de kleine winkeliers die het bijna of gewoon al niet trekken. Ik denk ook aan de jongeren, die vast zitten en die nergens naar toe kunnen. Het gaat gewoon om mijn leven in lockdown. Er zijn namelijk al genoeg prikkels om te verwerken en het continue schakelen van onvoorziene (plotselinge) situaties blijft een hekel punt. Dus ik heb genoeg aan deze lockdown, nogmaals ik spreek vanuit mijzelf.

Laat ik het je uitleggen wat ik precies bedoel. De lockdown is voor mij niet nieuw, alhoewel dan wél de hele wereld gewoon draaide, stond ik al een paar keer stil. Dat stilstaan heb ik geleerd, het stilstaan was vooral zonder prikkels. De prikkels die ik nu krijg, zijn vooral intern. Dat gaat dan over zorgen, de kwetsbaarheid van mensen om mij heen en hoe gaat het dit nu verder? Daarnaast heb ik kleuter die ruim een maand naar school gaat en zijn er wekelijks wel dingen die juist net niet op m’n planning stonden. Oh yeah….de onvoorziene situaties.

Lockdown voor mensen met hersenletsel is vaak niet nieuw en als ik vanuit mijzelf spreek, weet ik dat dit verdomde en rete moeilijk is. Je voelt je eenzaam en soms niet begrepen. Aan de andere kant is deze lockdown ook een proces. Een proces van verwerking, maar ook geeft het je een boost en zoek je naar dingen die wel kunnen. Je creatieve kant wordt ineens wakker en is een coffee to go en een wandeling eigenlijk wel heel leuk.

Of niet? Nee hè …. ik voel wat je voelt, maar pak de dingen die voor jou goed voelen. Ik heb geleerd, ik heb geleerd om een lockdown te leven, terwijl de wereld om mij heen doordraait. De wereld staat nu zo goed als stil, het is een zooitje, mensen worden tegen elkaar opgezet, want die vindt dit en die vindt dat. En ik? Ik heb ook een mening, maar na een goed en fijn telefoongesprek gisteren met een vriendin ben ik tot de conclusie gekomen dat iedereen wel een andere reden heeft om te leven zoals hij of zij wilt tijdens deze lockdown.

Mijn keuze in deze lockdown staat vast, nog steeds kom ik alleen bij mijn ouders. Mijn moeder is erg kwetsbaar met haar longfibrose en mijn vader heeft suikerziekte. Het is mijn taak, het is mijn verantwoordelijk en die wil ik graag pakken.

Manlief vroeg van de week in bed: ‘zie je er tegenop dat de maatschappij weer open gaat?” Mijn eerlijke antwoord is: “volmondig ja!!” Ja, ik zie daar erg tegenop. Het gevoel om weer vanaf vooraf aan te moeten beginnen, om het weer op te bouwen terwijl ik nu al soms zo weinig energie heb.

Geloof me en ik hoop echt van harte dat de lockdown straks mag opgeheven word straks. Dat er weer gezellige familie bijeenkomsten kunnen, samen eten, dat er een borrel gedronken kan worden met vrienden, dat de jongeren lekker hun feestjes kunnen aflopen en dat de oudere en eenzame mensen weer meer bezoek kunnen krijgen.

Laat mij maar … laat mij even wennen aan het gegeven dat er weer dingen kunnen. Laat mij wennen aan de “opening”, want net zoals voor jullie de lockdown jullie wereld op zijn kop heeft gezet, betekent dit voor mij de opening van de samenleving. Voor nu laat ik het, het is ook nog niet zo ver dat dit gaat gebeuren. Ik ga er wel over praten met mensen om mij heen en vooral zorgen dat ik niet ga verzuipen in de hectiek van de opening van de samenleving.

Toedels en maak er iets leuks van voor jezelf dit weekend!!! 💜

Het zijn de kleine dingen ….

Feitjes & weetjes

Hoi!!!!

In de afgelopen maanden heb ik veel nieuwe volgers gekregen dus hierbij wil ik mijzelf voorstellen met mijn feitjes & weetjes:

  • stroke survivor (2007, 2012 & 2019) 💪🏻
  • Altijd zenuw pijn (2001)
  • Trotse (bevoorrechte & dankbare) moeder van een 4-jarige kleuter
  • Mom-manager
  • Fulltime levensgenieter
  • Al bijna 11 jaar samen met manlief
  • Onzichtbaar, zichtbaar maken
  • Motiveren & stimuleren
  • Tikkeltje cynisch en een dosis zelfspot

Waar heb je last van?

  • Informatie verwerking is verstoord en kan vertraagd zijn. Dus (figuurlijk) file voor mijn hoofd
  • Licht last van woordvinding / idem voor schrijven
  • Energie beperkt
  • Neurofatigue (vermoeidheid mentaal en soms fysiek)
  • Schakelen en nee niet in een auto is nog vaak een dingetje
  • Onvoorziene dingen, onverwachtste situaties kan ik moeilijk handelen in m’n hoofd, dus dag spontaniteit.
  • Overprikkeling van licht en soms van geluid als ik weinig energie heb
  • Veel hoofdpijn bij overprikkeling
  • Altijd aan het proberen balans te vinden
  • Multitasken is lastig

Wat heb ik al wèl geleerd?

  • hersenletsel heb je en kom je helaas niet meer van af
  • Toegeven aan vermoeidheid en niet doorgaan tot ik er letterlijk bij neerval
  • Ik ben niet hersenletsel, ik heb hersenletsel
  • Genieten van de momenten waar wél dingen kunnen
  • dat appen/berichten mij het meest liggen, alhoewel ik in m’n hart je heel graag wilt zien of spreken
  • dat ik me soms eenzaam voel ondanks dat ik genoeg mensen om mij heen heb, maar het is goed, want zo blijf ik goed functioneren
  • ondertiteling op de tv kost mij meer moeite als Nederlandstalige programma’s
  • auto rijden een redelijke energie killer is
  • ik het best functioneer tijdens een vakantie (dus weg zijn) zonder planning
  • dat ik de stilte steeds meer waardeer
  • op tijd ingrijpen voordat ik over mijn grens ga
  • Bewust zijn wat ik graag wil doen op een dag, maar ook erachter komen dat ik dat niet kan. Opschrijven helpt mij!
  • dat ik heus leuke dingen kan doen maar dat moet gepland worden, dus de spontane acties zijn erg gering
  • Dat bijna al m’n vrienden zijn gebleven, we pakken de draad op. Sommige zie ik ze een jaar niet, maar het is altijd goed.
  • Dat koken met 3 pannen een energie killer is
  • Dat ik heel veel wil, maar bewust ben dat het niet allemaal kan

Vragen? Shoot!!
Tenslotte … super leuk dat jij hier bent 💜

Onzichtbaar … zichtbaar maken 🙏🏼

Uitdagen & aanpassen

Slaap .. wat heb ik je gemist. We hadden alles geprobeerd met ons dochtertje, vroeg naar bed, laat naar bed, tussen ons in laten liggen of juist met onze slaapdronken kop weer terug te brengen naar haar eigen bed. Het was 6 van de 7 nachten raak, daar knap je niet van op, niemand trouwens. We liepen met wallen tot onze ballen en in mijn hoofd was het vaak mist. Mist van de moeheid, een soort kater, maar dan zonder drank.

Ik heb er veel over zitten lezen, adviezen gehoord en er wat mee gedaan of niet. Op een gegeven moment stond er ergens: “geen IPad geven in de ochtend, want dan gaan ze daarop slapen.” En dat deden we wél. Wij loederouders gaven haar de IPad, niet om 4 uur in de nacht, maar wel om 6 uur!!! Dus na een streng en rechtvaardig gesprek met onze bijna kleuter, gingen we aan de gang. Geen iPad meer in bed. En verdraaid één ochtend heeft ze erom gevraagd, maar nu ligt mevrouw braaf in bed te wachten tot haar konijntje wakker is. Dan loopt ze vol trots onze slaapkamer binnen: “Nijntje is wakker.” Briljant!!

Nu weer terug naar de kern, waar deze blog over gaat. Ik schrijf niet over opvoeden, maar over het leven met hersenletsel. Sowieso is slaap belangrijk, maar met hersenletsel, met toch al wat minder belastbaarheid, is het nog belangrijker. Oh ja: “gelukkig nieuw jaar nog!” Of kan ik zeggen: “gelukkig nieuw haar” met ieder die hun haar aan het sparen is voor een echt corona kapsel. En voor degene die net iets te enthousiast zijn geweest met de schaar of tondeuse hebben nu een heuse corona coupe. Jeannette, je dwaalt weer af.

Dus mijn nieuwe hobby is slapen geworden. Ik pak waar ik het pakken kan en ik geef er meer aan toe. Dat laatste is best knap van mezelf, want ik kon ook doorgaan, maar ik weet nu redelijk op de rem te trappen. Wel vaak nog iets te laat, maar ik doe het en uiteindelijk blijk ik toch net op tijd te zijn. Ik deed het vroeger gewoonweg niet, ik denderde maar door, een sneltrein was er niets bij. 

Wat doet slecht slapen met mij? Ik was een zombie, het lontje was niet te kort, maar die was er gewoonweg niet en mijn tranen kwamen continue. Het is een kwestie van volhouden, nog meer je eigen leven erop aanpassen, zoals vroeg het licht uit. Je aanpassen aan je kind. Ik doe overigens (nog steeds) mijn lamp uit om ongeveer 22.00 uur, want stel je voor dat het weer begint, dan heb ik in ieder genoeg gerust.

Twee weken geleden was ik even vol zelfmedelijden, de kreten: “ik hou dit niet vol,” of “je kan me straks weer oprapen” vlogen bij mijn man(lief) om zijn oren. Ik ben moe, ik probeer de kar te trekken, maar het lukt me niet in mijn eentje. En dat kwetsbaar opstellen vind ik me toch een partijtje moeilijk. Samen komen we er wel en dat is prettig. Ik moet hierover meer communiceren, i.p.v. als een kip zonder kop rondjes lopen in mijn huis. 

Deze tijd is voor heel veel mensen lastig en ik geef mezelf dan een schop onder mijn hol en probeer mijn gedachten te sturen. Juist mijn gedachten zijn hoe ik me voel op het moment, op een dag. Ik weet dat iedereen dit kan, je gedachten sturen en juist naar het positieve. Wat denk je dan Jeannette? Wat zeg je dan tegen jezelf? Wat doe je dan? Nou daar komt ie:

– kijken naar wat wél kan i.p.v. wat niet kan (daar ben ik natuurlijk al jaren over bezig, dus ik ben stiekem een beetje getraind voor de COVID periode ;-))

– genieten van de dingen, die heel klein zijn, maar door deze periode het heel groot maken

– ik ga (nog) meer naar buiten, speeltuintjes opzoeken, naar het bos kabouters zoeken, buitenbingo etc. Wat uitdagingen voor onze kleine. Ik spreek af met mijn moeder, halen een coffee to go en de laatste weken loop ik wat meer over de markt. 

– Het is fijn dat er mensen willen helpen, alleen deze gedachte is super prettig, maar we redden het. En zo niet, kan ik een beroep op hun doen ❤️

– Als ik mensen kan helpen door bijvoorbeeld een boodschapje te halen of mee te bestellen dan doe ik dat. Net als tekeningen en kaartjes maken of koekjes bakken voor opa’s en oma’s. Dat geeft mij een goed gevoel, als het kan, doe ik het en geven we het af of doen we het in de brievenbus. 

– Het letterlijk opschrijven van “de beren op de weg” die ik zie. Groot in m’n hoofd, maar uiteindelijk met schrijven is het veel kleiner op papier.

– Contact blijven houden, ook al is het soms per app, met mijn familie /vrienden / vriendinnen. Ze zeggen soms net iets wat me nog meer kan helpen.

– Kijken naar wat ik wel heb: een dak boven mijn hoofd, onze ouders zijn er nog, ik ben bevoorrecht om moeder te zijn, mijn man heeft zijn werk, dus geen kopzorgen over geld

Onze dochter wordt bijna 4 jaar, maar zonder het te weten, trekt zij mij door moeilijke periodes. En ja ze is bijna 4 jaar, dat zorgt voor veranderingen. Zij gaat naar school en als het zo blijft lopen, kunnen we er vanuit gaan dat zij per 1 maart eruit vliegt … naar de basisschool welteverstaan. Op de achtergrond ben ik al lekker bezig om voor mijzelf mij voor te bereiden. Hoe dan? Daar kom ik nog op terug in een volgende blog. 

Ik dartel lekker mee op haar ritme en ja ik vind het ook spannend, maar ik heb er bovenal zin in. Iedere weekdag wordt hetzelfde, de structuur, het ritme en ik kijk er naar uit. Het zal vast wel wennen zijn, maar daar gun ik Lina én mezelf de tijd voor. Nog een maand en deze maand ga ik nog meer bewust genieten van de tijd samen. Zij en ik, want wat waren de afgelopen jaren bijzonder. Bijzonder leuk, soms pittig, maar wat een lekker temperamentvol meisje hebben wij op de wereld gezet. Net d’r moeder 😉 kortom wij hebben er zin in!!

Rust in de onrust

Balanceren … rust creëren in de onrust. De onrust van de dingen die het leven op dit moment behoorlijk beheersen. Wat kies ik? Waar wil ik mee bezig zijn? Mijn moeder gaat achteruit en ik heb het gevoel dat ze soms iedere dag iets moet inleveren. Ik kijk, ik staar, ik sta op de zijlijn. Ik kan niets, het enige wat ik kan doen en wat ik vooral wil is “pak de momenten.”

Zondagavond barste ik in tranen uit, want ik wil veel meer, ik wil er meer voor mijn moeder zijn, maar tegelijkertijd besef ik dat ik moet blijf zorgen voor mezelf, voor mijn gezin en daarnaast zorg ik ook voor mijn moeder.

En dan de Corona, die de hele wereld bezig houdt, al maanden. Mensen worden geraakt,mensen die heel ziek worden of zelfs mensen die overlijden. Ik hou me keurig aan de regels en ik ben extra voorzichtig, omdat ik graag naar mijn moeder wil.

De huisarts belde mij en ze vroeg hoe het ging. Ik gaf aan dat ik alleen buiten afspreek, behalve bij dingen die gaan over m’n gezondheid. Zij gaf aan dat dit heel goed is, juist richting mijn moeder, maar ze zei direct er achteraan dat het wel heel beperkt is. “Dat klopt” gaf ik aan, “maar het is goed zo.”

Mijn fysiotherapeut zei twee weken geleden tegen mij: “ik heb het idee dat je beter functioneert met de Corona maatregelen.” Ik beaamde dat, maar de reden is absoluut niet leuk. Ik hoef over weinig dingen na te denken. De keuze maken of ik naar een verjaardag kan of uit eten. Ik moet altijd bedenken of het überhaupt kan en past. En als het al wel kan weet ik dat ik er dingen voor moet laten. Dat gaat 90/95% niet. Dus puur hiermee bezig te moeten zijn, valt van me af. Dat geeft me rust, in de onrust. De onrust van het leven wat we op dit moment leiden.

Kortom … er verandert niet veel, niet in mijn dagelijkse bezigheden. Ik spreek af in een speeltuin, ik doe een wandeling of ik ga een stuk fietsen. En ook dat gebeurt niet veel, maar dat is het. Dit is wat werkt, wat werkt voor mij, om mezelf staande te houden in deze roerige, maar ook intense en tegelijkertijd mooie tijd.

Wat kom ik tot meer bezinning ….. de kleinste dingen zijn nu nog groter. Ze zijn me nog meer dierbaar. Wat ik leer en wat ik mee krijg is, pak het moment, pluk de dag, kijk wat wél kan, zorg goed voor jezelf want hoe cliché ook, zo kan je er ook zijn voor andere mensen. ❤️

In onze achtertuin .. ❤️❤️❤️

Persevereren

Say what?? Persevereren … ik ben er achter gekomen waarom ik sommige dingen gewoon niet los kan laten. Ik wil wel, maar het lukt me gewoon niet. Ik snap dat dit voor mijn omgeving soms erg vervelend is, maar óók voor mijzelf. Ik probeerde juist de afgelopen jaren een modus te vinden om dingen los te laten en eigenlijk valt er nu een last van mijn schouders. Een soort berusting.

Persevereren is letterlijk: “voortzetten.” Dus in herhaling vallen, continue. Ik heb een artikel gelezen waarin staat dat je persevereren vaak oploopt bij hersenletsel aan de frontaalkwab. Ik las het artikel op “hersenletsel uitleg” en ik dacht: “dit ben ik!!” Ruim 13 jaar geleden heb ik dus een infarct gehad in m’n frontaalkwab (links.)

Er is een verklaring waarom ik bepaalde dingen niet los kan laten.Het is soms echt frustrerend, want ja ik wil dingen wel heel graag loslaten, maar mijn brein kan het gewoon niet. Dat stukje is beschadigd, het is dood weefsel. Dit is één stuk van de (letterlijke) tekst uit het artikel:

Het is een beetje te vergelijken met het verschijnsel van een liedje dat maar niet uit je hoofd wil gaan. Soms gaat dat liedje zelfs door in je dromen. Iemand die persevereert door hersenletsel kan dezelfde constante hinder, en vaak nog erger, ervaren. Mensen ervaren het als akelig.

En nu? Loslaten dat ik het niet kan? Of wil ik mezelf hierin gaan verdiepen? Dus ik laat los wat niet los te laten valt 😁 Ik ben dus zeer nieuwsgierig of mijn collega’s (lotgenoten) hier ook tegen aan lopen of is het herkenbaar voor je? Er staan óók leuke tips om er mee om te gaan in het artikel, maar heb jij nog een tip?

Ik zeg maar zo: “sharing is caring.”

Fijne avond en toedels!!

Ps: ben je benieuwd naar het artikel? Dit kan je hier vinden: https://www.hersenletsel-uitleg.nl/gevolgen/niet-zichtbare-gevolgen/emoties-gedrag-relaties/persevereren

Of toch niet??

De dag door (of niet)

Herken je dit? Dat je te moe bent om jezelf aan te kleden of überhaupt te douchen? Dat je energie al op is rond 9 uur in de ochtend? Het continue moeten schakelen kost me veel energie. De afgelopen weken heb ik me zo gevoeld of misschien wel maanden We vallen van het één naar het ander. . Het is veel … het is teveel PUNT.

De klap op de vuurpijl is dat ik twee weken geleden met gierende sirenes op de spoedeisende hulp ben beland. Ik werd ineens heel duizelig, alles draaide. Het zweet brak me uit en ik was erg misselijk. Ik dacht er gebeurt wat in mijn kop, want het trok namelijk niet weg. Om een lang verhaal kort te maken: “er was niets veranderd op de scan, maar er is wel iets met mijn evenwicht.” Dit is gelukkig onschuldig, maar wel vervelend. Het belemmerd me namelijk wéér in mijn dagelijkse bezigheden. Je evenwicht is een soort waterpas, wat bij mij nu scheef staat. Het gaat gelukkig al een stuk beter als 2 weken geleden.

Waar ik nu voor aan het zorgen ben, is dat het thuis weer gaat lopen. Ik kon Lina nog niet de hele dag hebben, omdat de duizeligheid ook weer mijn batterij leeg trekt en omdat ik soms wankel op mijn benen sta. Vorige week had ik haar halve dagen en morgen ga ik het een hele dag proberen. En dat gaat me ook gewoon lukken. Al mijn externe afspraken staan op een laag pitje. Ook omdat ik nog niet zelf kan rijden of fietsen met het evenwicht wat ik nu heb. Het komt wel, eerst dit, eerste prioriteit is dat het thuis weer gaat lopen.

Ik besef heel goed dat ik in een cirkeltje zit, waarvan ik wél weet dat ik er weer uitkomt. Dat is een hele fijne gedachten. Helaas heeft dit weer tijd nodig en kost het weer een dosis geduld. Het afgelopen jaar gebeurt er veel, het continue ziek zijn van Lina, de ziekte van mijn moeder, m’n hernia en een longontsteking, de twee pijnbehandelingen waar ik veel last van heb gehad en nu mijn opname in het ziekenhuis. Alles in krap 9 maanden dus ik zou erg graag rust willen creëren. Ik hoop van harte dat we ruimte krijgen.

Het feit dat ik met één been in de rode zone sta is er. Gelukkig zijn het er geen twee, omdat ik veel bewuster ben met hoe het met me gaat. Leuk? Absoluut niet! Schiet je weleens in vlekken? Weleens? Nee, op dit moment heel vaak. Mijn emoties gaan van hot naar her en ik denk weleens dat ik weer een hele pief ben, maar dan valt dat toch weer tegen. Vertrouwen blijven houden, mijn vader zei: “hou alsjeblieft vertrouwen in je lijf.” Je snapt dat dit soms heel lastig is, omdat mijn lijf mij continue in de steek laat. Maar ja, ik vertrouw erop dat het weer goed komt. Wanneer? Dat weet ik niet. Ik gun mezelf alle tijd om in rust, maar óók tijdens de hectiek van het opvoeden van 3,5 jarige peuter, bij te komen. Het komt goed … ergens. 💜

Toch wel handig … mijn eigen loopfiets voor volwassen 😂

Dweilen met de kraan open

Dweilen met de kraan open, dat is een beetje mijn leven de afgelopen maanden. Gelukkig dweil ik en laat ik niet de boel overstromen. Wat dit betekent? Ik zie bijna niemand en dat voelt soms echt eenzaam. Aan de ene kant ben ik trots dat ik deze keuze nu wél maak, in plaats van door te gaan en mezelf helemaal uit te putten keer op keer. Aan de andere kant zijn er wel besef momentjes dat het zo is, zoals het is. En door …

Ik heb 2 weken geleden 2 Corona testen laten afnemen. Ik was aan het hoesten en had keelpijn. De huisarts zei met een teleurstelling in haar stem: “je moet met deze klachten wél thuis blijven.” En mijn antwoord daarop was “oh, dat ben ik wel gewend.” Op dat moment overviel mij een gevoel van verdriet. Ik weet dat het óók weer beter gaat worden, alleen nu nog even niet.

Manlief heeft bijna vakantie dus ik zou dan graag iets meer waard zijn als dat ik nu ben. Vorige maandag een dubbele pijnbehandeling gehad en dit heeft zijn naweeën. En vooral in de nacht, waarin je hoort te slapen, loop ik ijsberend door de huiskamer en ben ik blij dat het weer ochtend is.

De afspraken die met familie en vrienden stonden zijn gecanceld en ik probeer bij te tanken. We hebben besloten een weekje weg te gaan, lekker op een camping. De natuur in, beetje opladen, buiten zijn. Er staan een zandbad en een glijbaan voor de deur dus Lina kan haar lol op … dus wij ook.

Ik pak m’n momenten, met mijn gezin, maar ook met mijn moeder. We praten, we lachen, we huilen. Ik pakte deze week mams haar hand. Ze deinsde eerst terug, maar toen ik zei dat dit kan, pakte ze me hand beet. Ze is heel sterk, maar ze heeft het soms ook moeilijk. Ik heb gezegd dat dit er ook mag zijn en dat ze niet altijd sterk hoeft te zijn. Daarna wasten we onze handjes en dat was goed en vooral fijn. Contact, samen, alsof dingen nog meer binnen dringen.

Natuurlijk mis ik soms een borrel met een vriendin of een kopje thee. En natuurlijk vind ik het leuk om over iets anders te praten als telkens in de narigheid te blijven zitten. Het is er niet, de ruimte, de ruimte is er gewoon weg niet. Ik sta er steeds meer en meer achter. De dingen zijn zoals ze zijn, ik ben gestopt met vechten en dat geeft rust. Nu nog wat meer balans zoeken en dat … dat óók gaat lukken.

💜

Ik kan het ..

Hè hè, ik weet het, ik weet dat ik kan, dealen met wat er is. Dealen met mijn hersenletsel. Wij zijn bijna 13 jaar verder. Het gegeven is dat ik dingen moet laten. Juist te laten om te blijven functioneren is. En ja dat zijn veel dingen en dat raakt niet alleen mijzelf, maar óók ons gezin.

Familieleden, vrienden en vriendinnen die staan op laag pitje. Ik weet dat het goed is, goed is als we elkaar weer zien. Mijn prioriteiten liggen thuis, bij mezelf en bij mijn moeder (ouders). Dus dingen laten, bewuste keuzes maken, keuzes maken met wat ik heb geleerd, maar vooral keuzes maken waar ik zelf achtersta.

Vanavond stond er een drankje en hapje met vriendinnen. Ik zeg: “proost meiden” vanuit mijn bed. Het is goed, het is en blijft soms jammer, maar het is wat het is. Er komt wat rust dus óók ruimte voor emoties, maar ook slapeloze nachten door allerlei redenen. Kortom er worden stukjes bij beetje energie afgehaald dus ik moet dingen laten.

Waar heb ik geleerd? En waar ben ik achtergekomen de afgelopen jaren? En juist misschien herken je dingen of komt ie nu binnen. Zo van “dat heb ik ook … slik.”

⁃ Alcohol is echt voor mij een demper. Alcohol dempt je prikkels en daarin kon ik mezelf zijn … of juist niet. Uiteindelijk kwam het de dag erna dubbel en dwars terug. En soms zelfs 2 of 3 dagen daarna. Ik drink echt nog weleens glaasje en spring veel minder uit de bocht. Daar voel ik me prettig bij.

⁃ De duur van een afspraak, kan ook een killer zijn. Dus de tijd dat ik ergens ben. Ik merk steeds meer dat het “net te lang was” en wil gaan experimenteren met de korte afspraken en kijken hoe ik er dan uit kom. Zonder hoofdpijn en zonder mist in m’n kop.

⁃ De herkenning van signalen van wanneer ik in het groen, oranje of rood zit. Het welbekende stoplicht. Soms ben ik te laat, maar dat gebeurt eigenlijk door de “onvoorziene” dingen die er tussendoor komen. Ook hier kan winst ingemaakt worden. Sparen, je energie sparen voor juist de onvoorziene situaties.

⁃ De ballen hoog houden en ja dan óók alle ballen omhoog willen houden. Dat kan niet, zeker niet als je leven veranderd. Ik ben er achtergekomen dat de ballen laag op de grond houden ze het ook goed doen 😉

⁃ Prioriteiten stellen … dat is hetgeen wat ik soms tegen mijn gevoel gaat, maar mijn verstand het steeds meer wint. Prioriteiten is de basis, mijn basis en dat is thuis.

⁃ Mijn hulpmiddelen gebruiken en dat zijn: mijn oordopjes, koptelefoon, maar ook m’n Flowee mat en de app “brainwaves.” Het scheelt echt met bovenstaanden dat de externe prikkels tegen worden houden.

Het zijn pittige tijden, ieder heeft zijn verhaal en ik tel ze … ik tel mijn zegeningen, want ik weet dat mijn vrienden er voor mij zijn, no matter what. Ik besef goed dat ik moeder ben geworden en dat het voor velen een wens is, maar dat die wens nooit is uitgekomen. Mijn lieve man, manlief, we kunnen elkaar echt weleens achter het behang plakken, maar hij staat er. We liggen niet wakker over geldzorgen of de angst dat manlief zijn baan verliest. En ik heb ze nog, mijn ouders en er zijn er zoveel die het zonder moeten doen.

Count your blessings en kijk wat kan. Geef niet op, maar geef toe. Geef toe aan wat je lijf je wilt vertellen. Het is een reis, een hele ontdekkingsreis, maar ik heb ‘m door. Ik kan het!!

Mama is ziek

Mama is ziek. Mama is ál 7 jaar ziek, maar ze is nu dusdanig verslechterd dat ze continue aan het zuurstof moet om haar dag door te komen. Twee dagen na Moederdag (12 mei) kreeg zij het nieuws te horen dat haar ziekte (longfibrose) progressief is geworden. Alhoewel we wisten dat dit moment een keer zou komen, sloeg dit in als een bom.

Juist nu, juist nu in de fucking Corona tijd. Ik heb m’n ogen uit mijn kop gejankt, ik kon alleen maar huilen. Het is een beetje geland en mama heeft haar weg een beetje gevonden. Ook voor mijn vader en René (manlief) was het een klap.

Dat is de voornaamste reden of eigenlijk dé reden dat het hier stil is geweest. Mijn moeder. Mijn moeder en ik. Wij kunnen met elkaar lezen en schrijven, we lachen om onze eigen grapjes en zij hoeft maar naar mij te kijken en ze weet exact hoe het met mij gaat.

Ze is soms erg ziek van de medicatie en vooral in de nacht. Ik heb erg veel bewonder voor haar. Ze lacht, ze is vrolijk en ze is positief. We lachen en huilen soms samen. Ze gaat naar fysiotherapie en ze doet er alles aan om haar conditie omhoog te schroeven, om zo sterk mogelijk te blijven. Ze leest Lina voor en knutselt met haar via de iPad. Gelukkig mag er weer fysiek contact zijn tussen Lina en oma. “Dat is mijn beste medicijn” zegt ze. We zijn en blijven voorzichtig.

Ik geniet echt wel en vaak dubbel op, óók al zitten dingen niet mee. Het afgelopen half jaar of zeg maar 1,5 jaar zijn pittig geweest … de tia, het gaatje in mijn hart, Lina haar continue pseudo-kroep aanvallen, de ingreep in mijn hart, de hernia, een longontsteking, de Corona er bovenop, de zenuwblokkade in mijn rug en daarnaast het rot nieuws van mijn moeder.

Het is allemaal veel te veel geweest. Het is nu weer wat rustiger en dan komen er dingen uit. Ik weet hoe het werkt. Wat een vriendin laatst zei tegen me: “jij moet het altijd zo incasseren.” Yep, klopt, story of my life oftewel het kan nooit normaal 😂

Ik snak naar een uitje met mijn gezin, een keertje met manlief samen iets doen, mijn familie, vrienden of vriendinnen zien of bellen, maar de energie ontbreekt. Dus we maken het leuk, thuis. We gaan naar buiten, bezoeken een speeltuin of doen een rondje fietsen. We spelen met duplo, knutselen en kijken een filmpje. En doe ik er alles aan dat ik naar mijn moeder kan en dat is zo weinig mogelijk binnen afspreken met mensen binnen. Elk nadeel, heeft zijn voordeel want de energie is er toch niet 😉

Nu gaan we het weekend in met een hangende, snotverkouden peuter .. heb ik opvliegers van het medicijn wat ze in hebben gespoten en voel ik nog wat branderige napijn. Dus het weekend wordt verplicht even rust en dat is goed. Beetje rommelen, een frisse neus halen, energie sparen & besparen door lekker de boel de boel te laten. En dat? Dat is al een hele uitdaging ❤️

De opsomming

De paprika’s … de rode, de oranje en de gele. Ik snijd ze in reepjes en m’n tranen biggelen over m’n wangen. Ik heb een paar slechte nachten gehad en ik voel dat ik op m’n laatste energie blokje zit van mijn oranje kleur. Nee niet van mijn paprika, maar van mijn stoplicht. Groen betekent dat het goed met me gaat, bij oranje ben ik (erg)overprikkeld en bij rood moeten alle zeilen bijgezet worden om te blijven functioneren.

“Alle zeilen …. “ maar alle zeilen vallen weg in deze tijd. Ik wil eruit, naar buiten. Eenmaal buiten is het teveel. Teveel prikkels, mensen die buiten lopen of fietsen. De oranje kleur van de plastic bak kijkt me schreeuwend aan en de lucht is, ondanks mijn goede zonnebril, veel te fel. Ook de vurige pijn in m’n rug helpt niet mee. Ik wil terug” zeg ik tegen manlief. Mijn kop stroomt over, ik voel dat mijn hoofd langzaam gevuld wordt met mist en dat er watten ontstaan in m’n hoofd.

Er viel wat van me af, het is een pittige week geweest met wisselend nieuws. De uitslag van de mri is er. In het telefonisch consult met m’n neuroloog vertelt hij, dat m’n hernia weer op z’n retour is, maar dat er wel artrose zit. BAM! En juist deze BAM … omdat er weinig aan te doen is. Bij mijn moeder is dit óók op “jonge” leeftijd geconstateerd. Alhoewel zij totaal geen overgewicht heeft en ik wel. Dat laatste ben ik mee aan de slag, maar óók dat wordt steeds bemoeilijkt door iedere keer tegenslag. Ik probeer het positief te draaien en goed voor mezelf te zorgen. Dat lukt gelukkig de afgelopen 2 weken weer en dit is een goede stok achter de deur om er lekker mee door te gaan.

Hoe kom ik in godsnaam de week door? “Terug naar de basis” staat er als oplossing bij mijn oranje/rode licht. Ik kijk naar het papier en ik moet mezelf meer terugtrekken. Vorige week hebben we contact opgenomen met de kinderopvang en Lina was van harte welkom. Mede door m’n medische indicatie. Ik heb stilletjes bedankt, maar wel aangegeven dat het vrij pittig is. Dinsdagmiddag hebben we de knoop doorgehakt en Lina is donderdag naar de opvang geweest.

Dus voorlopig slik ik medicatie, heb ik straks een poli bezoek en kom ik in aanmerking voor een wortelblokkade. Deze heb ik in het verleden vaker gehad en dat hielp dus ik heb daarin goede hoop. Tot die tijd zing ik het uit. Dat doe ik al 4 maanden dus ook dit kan ik. Ik loop al vanaf 2002 met rugproblemen dus hé we tikken bijna de 20 jaar aan. Party!

Baal je? Ja! Ik heb m’n ogen uit m’n kop gejankt! Ik kan nu wat meer rusten, omdat Lina 2 dagen naar de opvang is. Ik moet meer gaan liggen zei de fysiotherapeut, activiteit doen en even liggen. Dat schema komt me bekend voor uit mijn revalidatie tijd in 2002/2003.

Desondanks ben ik er op tijd bij. De gecreëerde tijd die ik heb, kan ik nu benutten aan mijn mentale, maar ook mijn lichamelijke, herstel. Ik besef óók, dat dit weer een poosje gaat duren voordat ik weer op m’n oude niveau ben. Mentaal gezien dan. Lichamelijk? Ook dit komt goed. Weer een kwestie van wennen aan de pijn en bezig blijven om mijn lijf zo sterk mogelijk te maken. Rust roest. Daarnaast zo goed mogelijk zorgen dat ik goede voeding naar binnen krijg. Ik ben begonnen met kurkuma, de gouden pasta, gouden melk. Dat zou kunnen helpen tegen artrose. En het heeft meer voordelen en dat sprak me aan. Baat het niet schaadt het niet. Wish me luck! Voor jou … blijf gezond en hou vol in deze bizarre tijd 💜

Kurkuma pasta (gouden pasta)