Persevereren

Say what?? Persevereren … ik ben er achter gekomen waarom ik sommige dingen gewoon niet los kan laten. Ik wil wel, maar het lukt me gewoon niet. Ik snap dat dit voor mijn omgeving soms erg vervelend is, maar óók voor mijzelf. Ik probeerde juist de afgelopen jaren een modus te vinden om dingen los te laten en eigenlijk valt er nu een last van mijn schouders. Een soort berusting.

Persevereren is letterlijk: “voortzetten.” Dus in herhaling vallen, continue. Ik heb een artikel gelezen waarin staat dat je persevereren vaak oploopt bij hersenletsel aan de frontaalkwab. Ik las het artikel op “hersenletsel uitleg” en ik dacht: “dit ben ik!!” Ruim 13 jaar geleden heb ik dus een infarct gehad in m’n frontaalkwab (links.)

Er is een verklaring waarom ik bepaalde dingen niet los kan laten.Het is soms echt frustrerend, want ja ik wil dingen wel heel graag loslaten, maar mijn brein kan het gewoon niet. Dat stukje is beschadigd, het is dood weefsel. Dit is één stuk van de (letterlijke) tekst uit het artikel:

Het is een beetje te vergelijken met het verschijnsel van een liedje dat maar niet uit je hoofd wil gaan. Soms gaat dat liedje zelfs door in je dromen. Iemand die persevereert door hersenletsel kan dezelfde constante hinder, en vaak nog erger, ervaren. Mensen ervaren het als akelig.

En nu? Loslaten dat ik het niet kan? Of wil ik mezelf hierin gaan verdiepen? Dus ik laat los wat niet los te laten valt 😁 Ik ben dus zeer nieuwsgierig of mijn collega’s (lotgenoten) hier ook tegen aan lopen of is het herkenbaar voor je? Er staan óók leuke tips om er mee om te gaan in het artikel, maar heb jij nog een tip?

Ik zeg maar zo: “sharing is caring.”

Fijne avond en toedels!!

Ps: ben je benieuwd naar het artikel? Dit kan je hier vinden: https://www.hersenletsel-uitleg.nl/gevolgen/niet-zichtbare-gevolgen/emoties-gedrag-relaties/persevereren

Of toch niet??

De dag door (of niet)

Herken je dit? Dat je te moe bent om jezelf aan te kleden of überhaupt te douchen? Dat je energie al op is rond 9 uur in de ochtend? Het continue moeten schakelen kost me veel energie. De afgelopen weken heb ik me zo gevoeld of misschien wel maanden We vallen van het één naar het ander. . Het is veel … het is teveel PUNT.

De klap op de vuurpijl is dat ik twee weken geleden met gierende sirenes op de spoedeisende hulp ben beland. Ik werd ineens heel duizelig, alles draaide. Het zweet brak me uit en ik was erg misselijk. Ik dacht er gebeurt wat in mijn kop, want het trok namelijk niet weg. Om een lang verhaal kort te maken: “er was niets veranderd op de scan, maar er is wel iets met mijn evenwicht.” Dit is gelukkig onschuldig, maar wel vervelend. Het belemmerd me namelijk wéér in mijn dagelijkse bezigheden. Je evenwicht is een soort waterpas, wat bij mij nu scheef staat. Het gaat gelukkig al een stuk beter als 2 weken geleden.

Waar ik nu voor aan het zorgen ben, is dat het thuis weer gaat lopen. Ik kon Lina nog niet de hele dag hebben, omdat de duizeligheid ook weer mijn batterij leeg trekt en omdat ik soms wankel op mijn benen sta. Vorige week had ik haar halve dagen en morgen ga ik het een hele dag proberen. En dat gaat me ook gewoon lukken. Al mijn externe afspraken staan op een laag pitje. Ook omdat ik nog niet zelf kan rijden of fietsen met het evenwicht wat ik nu heb. Het komt wel, eerst dit, eerste prioriteit is dat het thuis weer gaat lopen.

Ik besef heel goed dat ik in een cirkeltje zit, waarvan ik wél weet dat ik er weer uitkomt. Dat is een hele fijne gedachten. Helaas heeft dit weer tijd nodig en kost het weer een dosis geduld. Het afgelopen jaar gebeurt er veel, het continue ziek zijn van Lina, de ziekte van mijn moeder, m’n hernia en een longontsteking, de twee pijnbehandelingen waar ik veel last van heb gehad en nu mijn opname in het ziekenhuis. Alles in krap 9 maanden dus ik zou erg graag rust willen creëren. Ik hoop van harte dat we ruimte krijgen.

Het feit dat ik met één been in de rode zone sta is er. Gelukkig zijn het er geen twee, omdat ik veel bewuster ben met hoe het met me gaat. Leuk? Absoluut niet! Schiet je weleens in vlekken? Weleens? Nee, op dit moment heel vaak. Mijn emoties gaan van hot naar her en ik denk weleens dat ik weer een hele pief ben, maar dan valt dat toch weer tegen. Vertrouwen blijven houden, mijn vader zei: “hou alsjeblieft vertrouwen in je lijf.” Je snapt dat dit soms heel lastig is, omdat mijn lijf mij continue in de steek laat. Maar ja, ik vertrouw erop dat het weer goed komt. Wanneer? Dat weet ik niet. Ik gun mezelf alle tijd om in rust, maar óók tijdens de hectiek van het opvoeden van 3,5 jarige peuter, bij te komen. Het komt goed … ergens. 💜

Toch wel handig … mijn eigen loopfiets voor volwassen 😂

Dweilen met de kraan open

Dweilen met de kraan open, dat is een beetje mijn leven de afgelopen maanden. Gelukkig dweil ik en laat ik niet de boel overstromen. Wat dit betekent? Ik zie bijna niemand en dat voelt soms echt eenzaam. Aan de ene kant ben ik trots dat ik deze keuze nu wél maak, in plaats van door te gaan en mezelf helemaal uit te putten keer op keer. Aan de andere kant zijn er wel besef momentjes dat het zo is, zoals het is. En door …

Ik heb 2 weken geleden 2 Corona testen laten afnemen. Ik was aan het hoesten en had keelpijn. De huisarts zei met een teleurstelling in haar stem: “je moet met deze klachten wél thuis blijven.” En mijn antwoord daarop was “oh, dat ben ik wel gewend.” Op dat moment overviel mij een gevoel van verdriet. Ik weet dat het óók weer beter gaat worden, alleen nu nog even niet.

Manlief heeft bijna vakantie dus ik zou dan graag iets meer waard zijn als dat ik nu ben. Vorige maandag een dubbele pijnbehandeling gehad en dit heeft zijn naweeën. En vooral in de nacht, waarin je hoort te slapen, loop ik ijsberend door de huiskamer en ben ik blij dat het weer ochtend is.

De afspraken die met familie en vrienden stonden zijn gecanceld en ik probeer bij te tanken. We hebben besloten een weekje weg te gaan, lekker op een camping. De natuur in, beetje opladen, buiten zijn. Er staan een zandbad en een glijbaan voor de deur dus Lina kan haar lol op … dus wij ook.

Ik pak m’n momenten, met mijn gezin, maar ook met mijn moeder. We praten, we lachen, we huilen. Ik pakte deze week mams haar hand. Ze deinsde eerst terug, maar toen ik zei dat dit kan, pakte ze me hand beet. Ze is heel sterk, maar ze heeft het soms ook moeilijk. Ik heb gezegd dat dit er ook mag zijn en dat ze niet altijd sterk hoeft te zijn. Daarna wasten we onze handjes en dat was goed en vooral fijn. Contact, samen, alsof dingen nog meer binnen dringen.

Natuurlijk mis ik soms een borrel met een vriendin of een kopje thee. En natuurlijk vind ik het leuk om over iets anders te praten als telkens in de narigheid te blijven zitten. Het is er niet, de ruimte, de ruimte is er gewoon weg niet. Ik sta er steeds meer en meer achter. De dingen zijn zoals ze zijn, ik ben gestopt met vechten en dat geeft rust. Nu nog wat meer balans zoeken en dat … dat óók gaat lukken.

💜

Ik kan het ..

Hè hè, ik weet het, ik weet dat ik kan, dealen met wat er is. Dealen met mijn hersenletsel. Wij zijn bijna 13 jaar verder. Het gegeven is dat ik dingen moet laten. Juist te laten om te blijven functioneren is. En ja dat zijn veel dingen en dat raakt niet alleen mijzelf, maar óók ons gezin.

Familieleden, vrienden en vriendinnen die staan op laag pitje. Ik weet dat het goed is, goed is als we elkaar weer zien. Mijn prioriteiten liggen thuis, bij mezelf en bij mijn moeder (ouders). Dus dingen laten, bewuste keuzes maken, keuzes maken met wat ik heb geleerd, maar vooral keuzes maken waar ik zelf achtersta.

Vanavond stond er een drankje en hapje met vriendinnen. Ik zeg: “proost meiden” vanuit mijn bed. Het is goed, het is en blijft soms jammer, maar het is wat het is. Er komt wat rust dus óók ruimte voor emoties, maar ook slapeloze nachten door allerlei redenen. Kortom er worden stukjes bij beetje energie afgehaald dus ik moet dingen laten.

Waar heb ik geleerd? En waar ben ik achtergekomen de afgelopen jaren? En juist misschien herken je dingen of komt ie nu binnen. Zo van “dat heb ik ook … slik.”

⁃ Alcohol is echt voor mij een demper. Alcohol dempt je prikkels en daarin kon ik mezelf zijn … of juist niet. Uiteindelijk kwam het de dag erna dubbel en dwars terug. En soms zelfs 2 of 3 dagen daarna. Ik drink echt nog weleens glaasje en spring veel minder uit de bocht. Daar voel ik me prettig bij.

⁃ De duur van een afspraak, kan ook een killer zijn. Dus de tijd dat ik ergens ben. Ik merk steeds meer dat het “net te lang was” en wil gaan experimenteren met de korte afspraken en kijken hoe ik er dan uit kom. Zonder hoofdpijn en zonder mist in m’n kop.

⁃ De herkenning van signalen van wanneer ik in het groen, oranje of rood zit. Het welbekende stoplicht. Soms ben ik te laat, maar dat gebeurt eigenlijk door de “onvoorziene” dingen die er tussendoor komen. Ook hier kan winst ingemaakt worden. Sparen, je energie sparen voor juist de onvoorziene situaties.

⁃ De ballen hoog houden en ja dan óók alle ballen omhoog willen houden. Dat kan niet, zeker niet als je leven veranderd. Ik ben er achtergekomen dat de ballen laag op de grond houden ze het ook goed doen 😉

⁃ Prioriteiten stellen … dat is hetgeen wat ik soms tegen mijn gevoel gaat, maar mijn verstand het steeds meer wint. Prioriteiten is de basis, mijn basis en dat is thuis.

⁃ Mijn hulpmiddelen gebruiken en dat zijn: mijn oordopjes, koptelefoon, maar ook m’n Flowee mat en de app “brainwaves.” Het scheelt echt met bovenstaanden dat de externe prikkels tegen worden houden.

Het zijn pittige tijden, ieder heeft zijn verhaal en ik tel ze … ik tel mijn zegeningen, want ik weet dat mijn vrienden er voor mij zijn, no matter what. Ik besef goed dat ik moeder ben geworden en dat het voor velen een wens is, maar dat die wens nooit is uitgekomen. Mijn lieve man, manlief, we kunnen elkaar echt weleens achter het behang plakken, maar hij staat er. We liggen niet wakker over geldzorgen of de angst dat manlief zijn baan verliest. En ik heb ze nog, mijn ouders en er zijn er zoveel die het zonder moeten doen.

Count your blessings en kijk wat kan. Geef niet op, maar geef toe. Geef toe aan wat je lijf je wilt vertellen. Het is een reis, een hele ontdekkingsreis, maar ik heb ‘m door. Ik kan het!!

Mama is ziek

Mama is ziek. Mama is ál 7 jaar ziek, maar ze is nu dusdanig verslechterd dat ze continue aan het zuurstof moet om haar dag door te komen. Twee dagen na Moederdag (12 mei) kreeg zij het nieuws te horen dat haar ziekte (longfibrose) progressief is geworden. Alhoewel we wisten dat dit moment een keer zou komen, sloeg dit in als een bom.

Juist nu, juist nu in de fucking Corona tijd. Ik heb m’n ogen uit mijn kop gejankt, ik kon alleen maar huilen. Het is een beetje geland en mama heeft haar weg een beetje gevonden. Ook voor mijn vader en René (manlief) was het een klap.

Dat is de voornaamste reden of eigenlijk dé reden dat het hier stil is geweest. Mijn moeder. Mijn moeder en ik. Wij kunnen met elkaar lezen en schrijven, we lachen om onze eigen grapjes en zij hoeft maar naar mij te kijken en ze weet exact hoe het met mij gaat.

Ze is soms erg ziek van de medicatie en vooral in de nacht. Ik heb erg veel bewonder voor haar. Ze lacht, ze is vrolijk en ze is positief. We lachen en huilen soms samen. Ze gaat naar fysiotherapie en ze doet er alles aan om haar conditie omhoog te schroeven, om zo sterk mogelijk te blijven. Ze leest Lina voor en knutselt met haar via de iPad. Gelukkig mag er weer fysiek contact zijn tussen Lina en oma. “Dat is mijn beste medicijn” zegt ze. We zijn en blijven voorzichtig.

Ik geniet echt wel en vaak dubbel op, óók al zitten dingen niet mee. Het afgelopen half jaar of zeg maar 1,5 jaar zijn pittig geweest … de tia, het gaatje in mijn hart, Lina haar continue pseudo-kroep aanvallen, de ingreep in mijn hart, de hernia, een longontsteking, de Corona er bovenop, de zenuwblokkade in mijn rug en daarnaast het rot nieuws van mijn moeder.

Het is allemaal veel te veel geweest. Het is nu weer wat rustiger en dan komen er dingen uit. Ik weet hoe het werkt. Wat een vriendin laatst zei tegen me: “jij moet het altijd zo incasseren.” Yep, klopt, story of my life oftewel het kan nooit normaal 😂

Ik snak naar een uitje met mijn gezin, een keertje met manlief samen iets doen, mijn familie, vrienden of vriendinnen zien of bellen, maar de energie ontbreekt. Dus we maken het leuk, thuis. We gaan naar buiten, bezoeken een speeltuin of doen een rondje fietsen. We spelen met duplo, knutselen en kijken een filmpje. En doe ik er alles aan dat ik naar mijn moeder kan en dat is zo weinig mogelijk binnen afspreken met mensen binnen. Elk nadeel, heeft zijn voordeel want de energie is er toch niet 😉

Nu gaan we het weekend in met een hangende, snotverkouden peuter .. heb ik opvliegers van het medicijn wat ze in hebben gespoten en voel ik nog wat branderige napijn. Dus het weekend wordt verplicht even rust en dat is goed. Beetje rommelen, een frisse neus halen, energie sparen & besparen door lekker de boel de boel te laten. En dat? Dat is al een hele uitdaging ❤️

De opsomming

De paprika’s … de rode, de oranje en de gele. Ik snijd ze in reepjes en m’n tranen biggelen over m’n wangen. Ik heb een paar slechte nachten gehad en ik voel dat ik op m’n laatste energie blokje zit van mijn oranje kleur. Nee niet van mijn paprika, maar van mijn stoplicht. Groen betekent dat het goed met me gaat, bij oranje ben ik (erg)overprikkeld en bij rood moeten alle zeilen bijgezet worden om te blijven functioneren.

“Alle zeilen …. “ maar alle zeilen vallen weg in deze tijd. Ik wil eruit, naar buiten. Eenmaal buiten is het teveel. Teveel prikkels, mensen die buiten lopen of fietsen. De oranje kleur van de plastic bak kijkt me schreeuwend aan en de lucht is, ondanks mijn goede zonnebril, veel te fel. Ook de vurige pijn in m’n rug helpt niet mee. Ik wil terug” zeg ik tegen manlief. Mijn kop stroomt over, ik voel dat mijn hoofd langzaam gevuld wordt met mist en dat er watten ontstaan in m’n hoofd.

Er viel wat van me af, het is een pittige week geweest met wisselend nieuws. De uitslag van de mri is er. In het telefonisch consult met m’n neuroloog vertelt hij, dat m’n hernia weer op z’n retour is, maar dat er wel artrose zit. BAM! En juist deze BAM … omdat er weinig aan te doen is. Bij mijn moeder is dit óók op “jonge” leeftijd geconstateerd. Alhoewel zij totaal geen overgewicht heeft en ik wel. Dat laatste ben ik mee aan de slag, maar óók dat wordt steeds bemoeilijkt door iedere keer tegenslag. Ik probeer het positief te draaien en goed voor mezelf te zorgen. Dat lukt gelukkig de afgelopen 2 weken weer en dit is een goede stok achter de deur om er lekker mee door te gaan.

Hoe kom ik in godsnaam de week door? “Terug naar de basis” staat er als oplossing bij mijn oranje/rode licht. Ik kijk naar het papier en ik moet mezelf meer terugtrekken. Vorige week hebben we contact opgenomen met de kinderopvang en Lina was van harte welkom. Mede door m’n medische indicatie. Ik heb stilletjes bedankt, maar wel aangegeven dat het vrij pittig is. Dinsdagmiddag hebben we de knoop doorgehakt en Lina is donderdag naar de opvang geweest.

Dus voorlopig slik ik medicatie, heb ik straks een poli bezoek en kom ik in aanmerking voor een wortelblokkade. Deze heb ik in het verleden vaker gehad en dat hielp dus ik heb daarin goede hoop. Tot die tijd zing ik het uit. Dat doe ik al 4 maanden dus ook dit kan ik. Ik loop al vanaf 2002 met rugproblemen dus hé we tikken bijna de 20 jaar aan. Party!

Baal je? Ja! Ik heb m’n ogen uit m’n kop gejankt! Ik kan nu wat meer rusten, omdat Lina 2 dagen naar de opvang is. Ik moet meer gaan liggen zei de fysiotherapeut, activiteit doen en even liggen. Dat schema komt me bekend voor uit mijn revalidatie tijd in 2002/2003.

Desondanks ben ik er op tijd bij. De gecreëerde tijd die ik heb, kan ik nu benutten aan mijn mentale, maar ook mijn lichamelijke, herstel. Ik besef óók, dat dit weer een poosje gaat duren voordat ik weer op m’n oude niveau ben. Mentaal gezien dan. Lichamelijk? Ook dit komt goed. Weer een kwestie van wennen aan de pijn en bezig blijven om mijn lijf zo sterk mogelijk te maken. Rust roest. Daarnaast zo goed mogelijk zorgen dat ik goede voeding naar binnen krijg. Ik ben begonnen met kurkuma, de gouden pasta, gouden melk. Dat zou kunnen helpen tegen artrose. En het heeft meer voordelen en dat sprak me aan. Baat het niet schaadt het niet. Wish me luck! Voor jou … blijf gezond en hou vol in deze bizarre tijd 💜

Kurkuma pasta (gouden pasta)

De druk is eraf

BAM! Week 4 is voorbij of kan ik zeggen week 8? Ik zat al binnen doordat Lina ziek werd en daarna was ik zelf Sjaak. Verveel je, je? Nee! Absoluut niet. Ik heb veel plezier met Lina, ik kijk genietend naar haar rollenspel met haar knuffels. Wat een fantasie heeft het kind, wat ik erg bijzonder vind. Ze maakt van alles een “spelletje” en wat is ze flexibel. Hoe fijn, om zo flexibel te zijn.

En ik? Flexibel? Nou bij lange na niet … juist is dit de beperking door mijn hersenletsel. Toch voel ik me nu, soms meer flexibel. Dat is fijn, het is fijn dat ik hierdoor meer ruimte ervaar. De externe afspraken vallen allemaal weg, alhoewel ik wel iedere week een FaceTime gesprek heb met mijn begeleider van NAH professionals. Dit gesprek ervaar ik overigens als heel prettig. Zij geeft mij weer wat eye openers, de reminders en zij is er om even tegen aan te lullen. Dit geeft me rust, inzicht en nog meer ruimte.

Ik ervaar de afgelopen weken als een hele grote leerschool, de situatie waar we inzitten, raakt de hele wereld. Ik spreek voor mezelf, als ik schrijf: “hele grote leerschool.” Ik heb sinds mijn hersenletsel altijd wel het idee gehad dat niets vanzelfsprekend is en dat je altijd iets kan overkomen. Ik was tenslotte nog maar 30 jaar met mijn herseninfarct. Ik merk nu dat de schaarse contacten die ik had, mij nog meer dierbaar zijn. Ik mis ze en zij missen mij. Lina is wel waar al mijn energie naar toe gaat. Dat is goed. Ik doe het met alle liefde.

Ik ervaar dat ik gewoon de moeder kan zijn, voor 24/7 en ik denk ook dat als mijn hernia mij niet in de weg had gezeten dat ik het gewoon nog beter zou trekken. Maar let op: “zonder alle poespas erbij.” Zonder het bakkie bij mijn ouders, zonder de afspraak bij de fysiotherapie, de kapper of de pedicure. Dus óók zonder een broodje te eten bij onze ouders, een bakkie koffie bij een vriendin, een telefoongesprek of het meer kunnen schrijven voor mijn blog. Of ik nu gelukkig ben? Ja!! De druk is eraf en dat bedoel ik absoluut niet negatief.

Het hoeft allemaal niet … nee sterker nog het mag allemaal niet. Nou niet alles, een telefoontje mag, maar mijn energie trekt dat niet. Ondertussen FaceTimen we wél met mijn ouders, opa die dan Lina voorleest en fietsen we langs de balkons van opa’s en oma’s die daarop staan te zwaaien. Genieten we van ons terras, de zon & de krijt tekeningen van dochterlief. En oh en het contact via de app, die voor mij nog waardevoller is. En dat alles? Dat is alles, dat is genoeg om heel gelukkig te zijn. ❤️

Blijf gezond lieve mensen!

Het vervolg ….

Van de thuis blijf lijst voor dummies 😉 heb je al iets leuks gedaan het weekend? Misschien zelfs al iets van mijn lijst! Nee? Dan heb hieronder nog wat ideeën! Maak er voor de rest een fijn weekend van, blijf vooral binnen en blijf bovenal gezond.

Je gaat er een ouderwets bioscoop middag/avond van maken. Pak een zak popcorn of heel old skool “bak zelf popcorn.” Ik weet nog van vroeger dat ik dat reuze interessant vond dat de maïskorrels uit elkaar tikte deze deksel van de pan. Doe je gordijnen dicht en zet een leuke film op. Tadaaa .. je eigen thuis bioscoop.

Doe een thuis fuif! Haal je dansschoenen uit het vet, zet je favoriete muziek op, dans door je huiskamer en doe dat met je favoriete drankje. Heb je kinderen? Maak er een pyjama disco van met een leuke alcoholvrije cocktail. Hoe cool! Of wederom … dans met je vriendin of oma via FaceTime. Een “op afstand blijf thuis fuif!”

Creëer je eigen spa. Hoe dan? Heb je een bad, neem een uitgebreide badsessie. Geen bad?geen probleem, want je kan ook heel bewust douchen. Je hoofd onder de douche, je ogen dicht en al je zorgen (visualiseren) door het doucheputje even te laten verdwijnen. Smeer je daarna in van top tot teen met een fijne bodylotion of huidolie. En vergeet niet een lekker masker te maken of pak een voetbadje. Heb je een huisgenoot? Masseer elkaars voeten en droom weg tijdens de inwerktijd van je masker op meditatie muziek. Die kan je vinden op YouTube of op een (fijne) meditatie app als “insight timer.”

Doe een borrel met vrienden, familie of collega’s. Huh? Dat mag toch niet … ja dat mag! Maar wel op deze manier. Pak een drankje, zet iets lekkers op tafel, zet je computer, laptop of iPad aan en ga Skypen, FaceTimen of videobellen via Whatsapp. Tadaa, jullie eigen VrijMiBo (vrijdagmiddag borrel) kan gewoon doorgaan, wel op afstand maar dat maakt het niet minder leuk. Weet je dat je ook meerdere mensen kan toevoegen videobellen via de Whatsapp? Je maandelijkse vriendinnen borrel kan dus gewoon doorgaan.

Doe een ouderwets bordspelletje. Je kan ook meerdere bordspellen doen, bijv op een regenachtige zondagmiddag. Maak er een competitie of een spelletjes middag van.

Maak samen een pot met activiteiten. Ik snap heel goed dat je hoofd soms overstroomt, je wordt (soms) overvraagd. Je werk gaat door, maar er wordt ook verwacht dat je lessen gaat geven aan je kinderen. De was die doordraait en doordat iedereen thuis moet vast de stofzuiger vaker tevoorschijn komen. Zo’n activiteitenpot is dus handig. Laat alle gezinsleden 5 activiteiten (die je thuis kan doen) op een briefje zetten, vouw het op en pak 1 of 2 keer per week een activiteit uit de pot. Hoe leuk?! Voorbeeld van activiteiten zijn: speel verstoppertje in het donker, doe een kleine CrossFit les (denk aan squaten of opdrukken), maak een puzzel, doe samen een dansje of zing. Je kan talloze dingen verzinnen, maar Dr. Google kan je óók helpen.

Dit was het tot dusver .. fijn weekend, laadt op voor de nieuwe week, lach en dans voor nieuwe energie en als je toch naar buiten wilt …. denk dan aan de afstand! Niet alleen voor jezelf, maar misschien juist voor de ander. Blijf gezond💜

Endorfine

Het zijn spannende tijden en voor sommige mensen ook heftig, emotioneel met veel verdriet. Dan denk ik vooral aan de mensen die hun geliefde verliezen aan dit afschuwelijke virus. Dit virus grijpt om zich heen en niemand heeft hier grip op.

Ik wijs op mijn laatste zinnetje … we hebben er geen grip op, dus geen invloed. Geen invloed betekent dat dit gaat zoals het gaat. Onze taak is vooral binnen blijven en ons zo min mogelijk zorgen maken. Dat heb ik wel gedaan en soms komt er nog weleens een gedachte van: “wat als…?”

Ik verzet m’n zinnen, ik FaceTime met oma om daar een dansje mee te doen met onze kleine meid. Dan voelen we én ons vrolijk en én hebben we weer lekker bewogen. Dus mensen dans, beweeg, dat zorgt voor het fijne stofje in je hersenen. Niet om het virus dood te zwijgen, wel ervan bewust te zijn, maar niet dat het je hele dag regeert. Dans je mee vandaag?

De sociale onthouding

De rust, weinig auto’s, minder mensen op straat … ik fiets er doorheen, ik hoor de vogeltjes fluiten en ik kan ademen. Vrijuit ademen. De zonnebril wél op tegen de scherpe lucht, want ja of ik overprikkeld ben? Zeker te weten!

Dit is waar mensen met hersenletsel niet zo goed mee om kunnen gaan. Verandering, onvoorzien situaties, het schakelen … ik vind het allemaal vrij logisch dat het gebeurd hoor, laat me dat voorop stellen. Het is super erg als je opa, oma, vader, moeder of iemand die toch al ziek is overlijdt Laat mij dan maar thuis zitten, soms doen we een ommetje met de fiets of lopen, met z’n tweetjes.

De sociale onthouding, ik hoor het aan, ik pik de geluiden op, ik zie de appjes en laat het gaan. De sociale onthouding is voor mij eigenlijk al een tikkeltje makkelijker … ik ging al weinig de deur uit. Ik ging wel naar de fysiotherapie of ik had een doktersbezoek. Het loopje naar het kinderdagverblijf of een bakkie bij opa en oma valt wel weg. Bij uitzondering een verjaardag, een etentje. Maar that’s it. Ik leefde al volgens de 80/20% regeling en dat is oké, omdat ik daar het beste bij functioneer.

Nu is het wel op mijn tanden bijten, manlief is nodig op zijn werk omdat er veel afwezig zijn door ziekte of mensen die geen opvang hebben. Hij krijgt straks de mogelijkheid om een klein deel thuis te werken en zijn calamiteiten verlof te verdelen over een aantal dagen. Dus we hopen dat het volgende week anders gaat lopen. Het is mijn hersenletsel, maar ook de zenuwpijn van de hernia die in de weg zit. Aan het eind van de dag kan nauwelijks lopen van de pijn. De afleiding met Lina maakt het wel een stuk dragelijker voor me.

Ze zit wat meer op de iPad, boeien. We gaan af en toe een luchtje scheppen en we hebben geluk met een prachtig buiten achter ons huis. Het is niet leuk wat er gebeurd, maar het gebeurd toch. Ik hoop en dat vermoed ik ook, dat hier ook mooie dingen uit gaan komen. Meer begrip, meer respect voor elkaar en de hulpacties die nu op touw worden gezet dat we deze doortrekken in het leven na het Corona. Ik denk ook aan de schonere lucht, voor alle mensen die soms snakken naar adem vanwege longproblemen en de natuur gaat toch zijn gang, die kunnen we niet sturen.

Belangrijk is, wees extra lief voor elkaar, heb begrip, hou contact, met de ouderen, maar ook met de jongere generatie waarvan bijv de dagbesteding wegvalt of juist het bezoek waar je de hele week naar toeleeft. De bejaardentehuizen maar ook de woongroepen waar bezoek uitvalt. Zorg voor elkaar en dat kan ook op afstand, zwaai naar opa’s en oma’s die op het balkon staan, FaceTime wat meer of stuur een kaart. De techniek is er allemaal.

Zorg goed voor elkaar, maar vooral voor jezelf zodat je staande blijft. Ze hebben je nodig, ze hebben jou ook nodig. Take care 💜