Supersonisch chronisch

Ai, ai, ai … de pittige maanden gaan me niet in de koude kleren zitten. Iedere keer als onze mop ziek (geweest), lever ik wat energie in en ik kan het gewoonweg niet bijtanken. Dan gaat ze, mijn lichaam, mijn lijf die gaat tegensputteren.

Hoe dan? Ik weet het gewoon, ik kan er de klok op gelijk zetten. Als de energie op is of noem het bankroet of noem het opgebrand. De zenuwpijn giert dan door mijn rug en mijn benen spelen op. Ik heb al 3x een keelontsteking gehad en vorige week met een emmer op het toilet gezeten.

Hoe the fuck kan je bijkomen? Mensen met hersenletsel moeten ook weer langer bijkomen van “ziek” zijn. Hello cirkel, daag uitgang! Ik zoek ‘m, de uitgang. Alle hoop ligt in de handen van de kno arts. Hij gaat Lina opereren aan neus & keelamandelen verwijderen en buisjes plaatsen. Het arme meisje, maar ik hoop dat het veel gaat oplossen.

Afgelopen dagen waren pittig. Zondag de verjaardag van dochterlief gevierd en dat heeft me genekt. Met de weinige energie die ik heb, heb ik toch weer veel energie gegeven, dan ga je scheef. Mijn lijf zegt dan: “ho madammeke!” Ik heb een keelontsteking en hoge koorts gehad.

Vandaag, gelukkig, ik voel me iets beter. Onze dochter wordt liefdevol verzorgd door mijn ouders. Ook zij kreeg koorts en dan wil je als moeder, bij haar zijn, haar vertroetelen en haar warme lijfje tegen je aanvoelen. Dat zijn mijn gedachten en heel even om de hoek kwam mijn schuldgevoel kijken. Deze heb ik weg kunnen wuiven. Daag schuldgevoel, ik kan hier niets aan doen. Daarnaast ben ik super dankbaar dat het zo is, zoals het is.

Door deze situatie, de verjaardag kunnen vieren, het ziek zijn, de liefdevolle opvang kon ik wel slapen overdag, waardoor ik wat op ben geknapt. Had ik de verjaardag niet moeten vieren? Als het mijn eigen verjaardag was had ik volmondig ja gezegd. De verjaardag was fijn, ongedwongen, fijne mensen, we hebben hulp gehad dus nee, de verjaardag van mijn dochter zou ik zo weer vieren. Maar nu even niet …. ons appartement wordt dit weekend benoemt tot: “knuffel paradijs.”

Hebben jullie weleens iets gevierd waarbij je eigenlijk wist dat je niet goed in je energie zat? Ik ben benieuwd!

Liefs,

Jeannette

All the ladies

Oh, yes, it’s Ladies’ Night
And the feeling’s right
Oh, yes, it’s Ladies’ Night
Oh, what a night (oh, what a night)

O, als ik blogs zou moeten schrijven over de avonden met de meiden, mijn meisjes … oh oh oh, dat zou smullen zijn voor jullie of niet 😉 maar dat doen we maar niet. Maar waarom de titel? “All the ladies?”

Ik had gisteren een ladiesavond, met de meiden. We hebben weleens met 14 gezeten, maar nu is het wat minder. Prima en lekker overzichtelijk…nou ja overzichtelijk? Het gaat vooral over eten & wijn en oh ja tegenwoordig óók over de streken en anekdotes van degene die kinderen hebben. Kortom niets aan, voor mannen!

We gaan tegenwoordig all inclusive eten, want we zijn stuk voor stuk smulpapen en de wijn vloeit rijkelijk. Lekker makkelijk, één bedrag en niet meer hoeven na te denken. Om 17.00 uur het restaurant open en ja hoor er staan er al een paar voor de deur en dat … dat zijn wij. We willen eerst lekker borrelen met wat stokbrood, hapjes, bijkletsen, lachen en geiten. Ik hou hier zo van! Maar ja … de tol … ik vergeet absoluut niet dat iedereen de tol moet betalen voor zo’n avond, maar mijn tol … kost alleen wat meer.

Ik heb hersenletsel (NAH), ben moeder en zorg fulltime voor kindlief. Alleen het is nu weekend en dit gebeurd maar 1 tot 2 keer in het jaar, dus dit moet een keer kunnen. Toch? Ja toch! Een keertje….maaaaaar….ik ben grenzeloos (zie deze blog) en óók op zo’n avondje. Ik ga door, drink gezellig mee, tegenwoordig wel met 2 glazen water op 1 wijn, maar dan nog.  Het is een aanslag, een ontzettende aanslag op mijn energiebalans. Hoe dan? Hoe plan je dit dan in? Je kan jezelf toch niet alles ontzeggen?

Ik hou vrijdag al rekening met zo’n activiteit, tevens doe ik dat voor iedere activiteit in het weekend. Ik plan dan niets en doe het rustig aan met Lina. Vrijdag hebben we een pyjama ochtend gehouden. Ik noem het altijd “voorrusten.” Mmm of je het überhaupt kan zeggen, voorrusten met een dreumes van 20 maanden. Ik lach hardop, maar ik probeer het in ieder geval. De dag erna plan ik ook niets, dat noem ik mijn “bijkomdag.”

Daarnaast is het wel weer een vereiste dat er een backup is om mij te helpen met Lina. Tadaaaa…het is zondag, dus manlief is thuis. Ik heb wat tips gevraagd aan “ervaringsdeskundigen,” moeders met NAH. Bedankt meiden, voor de fijne reminders en tips! Zoals: lekker gaan, de mindere dagen voor lief nemen of aan de buitenkant van de tafel zitten zodat je niet in de drukte zit of kijken of je het waard vindt en zo ja genieten voor een half jaar.

Maandag en dinsdag ga ik dit ook voelen. Ik merk gewoon, hoe ouder ik word, hoe lastiger ik het soms vind, het omgaan, met mijn beperkingen van NAH. Ik lees het vaker, je wordt ouder en dan NAH erbovenop is dus 1 + 1 = 2. Ik wil graag nog midden in het leven staan, maar het is pittig met kindlief erbij. Ook super leuk want zij….zij is mijn alles. Mijn gezin is mijn alles. Het wereldje is wel kleiner geworden. Ik zie mijn vriendinnen/vrienden weinig, maar als ik ze ziet, voelt het goed, dat is belangrijk … het belangrijkste voor mij.

Ik heb mijn ladiesavond ietwat anders aangepakt. Ik ben niet om 1700 uur aangeschoven, maar wat later. Daarnaast ben ik meteen naar huis gefietst i.p.v. nog één drankje (eentje met de jas aan .. noemen we dit .. maar dat worden er altijd weer 4 of 5) in de kroeg te doen. Ik was enorm in twijfel, maar mijn verstand won van mijn licht aangeschoten kop “hé, ik kan dit makkelijk aan!” NOT … want in de fietsenkelder van ons huis voelde ik mijn hoofdpijn, maar wat heb ik genoten!

Thuis gekomen, enthousiast vertelde ik verhalen aan manlief en hij zei: “dat vertelde je net al” dan is het tijd … tijd om naar bed te gaan. Ik pak een paracetamol en drink 2 glazen water. Ik denk na over de avond, de gesprekken … stop ho … ontprikkelen, het is al laat, morgen weer een dag.

Nu is het zondag, kindlief was om 7 uur wakker en ondanks dat ik op tijd thuis was, ben ik laat in slaap gevallen. Kort nachtje, wat wijntjes op en de gesprekken galmen nog door in mijn hoofd. Overprikkeld modus is aan! Maar was het, het waard? Ja!! Genoten! Nu nagenieten, in alle rust, van bed naar bank, in mijn “binnenblijf” kleden. Enne … bedankt lieve meiden voor de gesprekken en vooral … vooral voor het lachen.

Liefs,

Jeannette

De tweestrijd

Altijd weer de tweestrijd … de eeuwige tweestrijd, ik wil wel, maar ik kan het niet. Ik kan het soms wel, maar moet er dan soms een flinke prijs voor betalen. De prijs die ik me soms kan permitteren, heel soms. Toen ik alleen was, toen we samen waren, wij, manlief en ik maar nu, nee … de prijs betalen kan gewoon niet meer. We hebben een dochter van 20 maanden, waar ik voor wil zorgen. Oh ja, soms kan het wel, als ik in mijn groene zone zit. Ik merk dat het lijntje tussen groen, oranje en rood dun is en dat ik kwetsbaarder ben.

Mezelf erin berusten, ik kan het, soms, op bepaalde momenten, maar absoluut niet altijd. Het aanvaarden van mijn hersenletsel blijft voor mij toch een dingetje. Het aan mezelf denken, zonder schuldgevoel, staat ook niet in mijn lijstje met karaktereigenschappen.

Ik baal soms als een stekker en wordt er verdrietig van. En oh ja boos….boos om het feit dat ik altijd moet nadenken, als er iets gepland moet worden. Het flexibel, of nee het niet flexibel zijn sinds mijn hersenletsel en puzzelen wat het beste is. Wat laat ik varen, waar doe ik aan mee, maar vaak maak ik deze beslissing met een knagend schuldgevoel naar iemand.

Afgelopen week zei iemand tegen me dat ik nu vooral het negatieve zie en dat het positieve verdwijnt. Ik denk, ik denk hier over na…en ja het klopt, het negatieve overheerst op dit moment. Dit komt omdat ik mijn oranje/rode zone zit. Ik kan dingen veel lastiger relativeren, ik wil dingen, wat ik eigenlijk niet kan en op een bepaald moment juist niet kan.

Een voorbeeld: ik kom aardig onvermoeid bij mijn ouders aan, met een heel schattig bosje bloemen. Ze hebben me wederom uit de brand geholpen, om dochterlief op te vangen, zodat ik een nachtje door kon slapen. Ik loop naar de kast met vazen om de bloemetjes in een vaas te zetten. Dat hoort er ook bij, denk ik…nu denk ik dat, maar op dat moment denk ik dat onbewust.

Ik pak wat vazen uit de kast, waar de bloemen totaal niet in passen. Daarnaast tik ik tegen een vaas aan en er vormt meteen een barst in. Ongecontroleerd, het moeten van mezelf en de vaas is rijp voor de glasbak. En oh ja….mijn moeder negeren terwijl ze herhaaldelijk zegt: “ik doe het zo wel!” Negeren, is trouwens óók onbewust, omdat ik zo in het moment ben.

Er zijn trouwens best positieve dingen gebeurd deze week, ik heb mijn vriendinnen weer eens een keer kunnen zien, ik heb wat bij kunnen kletsen. Het tegendeel is dat ik wel met een flinke hoofdpijn in mijn auto zit, moeten concentreren op de weg, rijden in een vreemde auto, omdat die bij de garage staat en dan net de file die ik net niet had ingecalculeerd inrij. En dat ….. dat nekt me. Onvoorziene dingen, net te lang blijven zitten, terwijl je denkt je goed te voelen.

Dus bij de positieve dingen als “je vriendinnen” weer zien, staat daar weer recht tegenover het negatieve of zal ik ze minder positief noemen, want anders lijk ik weer zo negatief. 😉 Deze mindere positieve dingen zijn:

  • hoofdpijn / gespannen nek
  • het overzicht kwijt
  • concentratie die erg laag is
  • een filter die weg is waardoor geluid en beeld heel hard binnen komt
  • onrustig slapen
  • erg moe
  • erg vergeetachtig dingen
  • Kortaf, chagrijnig etc.

Kortom …. ik word geen leuke persoon, voor iemand anders maar zeker óók niet voor mezelf! Toch doe ik het soms, maar snap je me? Snap je soms mijn tweestrijd, mijn eeuwige?

Ik ben daarnaast óók “dedicated” aan familie en vind ik dat ik bij bepaalde dingen bij moet zijn. Het zijn mijn normen & waarden, wat me is bijgebracht. Maar ja, de prijs, de prijs die ik ervoor moet betalen, staat mij steeds meer tegen. Dan maak ik een lastige beslissing, om er niet bij te zijn. Nu het schuldgevoel nog. Waar is het knopje??? Waarschijnlijk hangt het knopje van schuldgevoel naast het knopje van …. juist … loslaten.

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar … zichtbaar maken

De eye openers

Lieve volgertjes,

het is al een poosje geleden dat ik wat heb geschreven. Ik ben wel 5 keer begonnen met een nieuwe blog, inspiratie was er wel, maar de energie was er even niet. Ik laat het, ik heb even het schrijven gelaten en óók omdat dit juist niet moet. Sinds de verjaardag van Lina bestaan mijn weken uit extreme moeheid, onvoorziene dingen zoals ziek zijn, begrafenis en een kind die de afgelopen dagen de kinderziekte “pseudokroep” te verwerken heeft. Dat laatste vind ik heel erg, want je kindje is in de avond en nacht echt naar adem aan het happen. Je wilt dat niet, je wilt dit niet als moeder en wil het overnemen.  Ze had ook flinke koorts en last van haar keel. Gelukkig is ze aan de beterende hand, maar dat betekent nog wel gebroken nachten en veel gehuil.

En ik? Ik ga op adrenaline, op de automatische piloot en probeer naast voor Lina goed te zorgen óók goed voor mezelf te zorgen. Het is lastig, nee, maar ik vind het wel lastig om echt de boel, de boel te laten. Herkennen jullie dat ook? Als je moe bent, heel moe bent, dat je dan “hyper” wordt bij de onvoorziene dingen? Dingen die je dus niet gepland? Eigenlijk dingen waar je geen ruimte voor hebt … maar deze dingen gebeuren nou eenmaal.

Het waren roerige weken, maar daarbij ook gesprekken gevoerd met therapeuten. Boeiende, indrukwekkende, maar ook zeker confronterende gesprekken. Ik krijg weer langzaam inzicht in mijn patroon, hoe ik de dingen aanpak en de conclusie is:  “waarom doe ik zo mijn best, als ik weet dat bepaalde dingen mijn zwakke punten zijn?”

Ik ben een doorzetter, een doorduwer, een type waarvan je kan zeggen “wat ze in haar hoofd heeft, heeft ze niet in haar kont,” en daarnaast potje eigenwijs, met daarbij de houding van “mij krijgen ze toch niet klein.” Dit is in kort hoe ik mijn persoonlijkheid een beetje kan beschrijven.

NAH en moederschap, het viel me mee, want ik deed alle dingen die ik heb geleerd van de vorige trajecten. Ik had het op orde, ik had het in de gaten wanneer ik net over mijn grens ging en kon dus “over mijn grens gaan” vermijden. Een keer over je grens gaan, is niet erg, want daar heb je een buffer voor, maar ik ga door, ik ga door tot het gaatje. Wat gebeurt er dan je hoofd?

De prikkels die een mens krijgt met NAH, kan je niet meer goed verwerken. De filter is weg om al die prikkels te onderscheiden en te incasseren. Maar huh??? Ik kan best goed tegen geluid en beeld, ik hou er rekening mee met oordopjes als ik naar drukke activiteiten ga. Preventieve maatregelen, maar als ik echt in een terugval zit, kan ik dat niet.

Ik kan dan gewoonweg niet naar een winkel, naar sport etc. Hoe werkt het dan? De hersenen na een CVA kunnen minder prikkels verwerken, als je dat wel doet, je negeert “de prikkels” komen je hersenen in het “standje overleven” dus eigenlijk zit je dan al in de oranje zone. Als je daarmee doorgaat, dan komt er een dikke, vette error!! Klaar, finito, afgelopen …. einde verhaal en daar is ie dan … de terugval.

Dus eigenlijk moet ik me altijd behoeden voor veel prikkels, óók als het goed met me gaat? Ja is het antwoord en dikke, vette ja. Ik zit met tranen in mijn ogen achter mijn laptop, want dat wil ik helemaal niet. Als ik me goed voel, wil ik juist leuke dingen ondernemen. Dit zijn dingen die ik de afgelopen periode heb geleerd, dus je kan best zeggen dat dit binnenkomt. Het komt keihard binnen en dat het confronterend is en ook wel weer fascinerend hoe je koppie werkt na NAH. Leuk?? Nee, absoluut niet, als ik een keuze had gehad, weten mensen die mij kennen, dat ik hier niet zomaar mee akkoord ga.

Maar ja … wat gebeurd als ik niet akkoord ga? Moet ik me dan zo voelen als de afgelopen maanden? Moe, extreem moe, opgebrand, kaarsje uit, emmertje vol? Nog een leuk voorbeeld. Ik heb een boeiend gesprek gehad met een therapeut. Het heeft indruk op mij gemaakt en het is blijven hangen. Een man die mij meteen leest, het zal zijn vak zijn om zo door mensen door te prikken.

De beste man had pionnen in zijn hand en legde deze op de grond, tegelijk zei hij een cijfer, die hoorde bij een pion. Het was een reeks van 1 t/m 5, dus easy peasy, dacht ik. Daarna was zijn vraag of ik de weg wilde volgen met de pionnen en hij zei: “1, 2, 4, 5, 2.” Driftig in mijn kop, omdat ik het eigenlijk al niet meer weet, maar volg ik de weg van de pionnen, die hij zei, zo goed als ik kan. Het was fout. Ik baalde, ik de strever, ik de vrouw die het altijd graag goed wil doen.

Nogmaals zei hij, “2, 3, 5, 2, 1.” En daar ging ik weer, eigenlijk al gefrustreerd, gefrustreerd omdat ik de cijfertjes bij de pionnen alweer vergeten was. Dus ik deed maar wat. Ik volgde mijn eigen weg en keek wel of het goed was. Weer fout ………”ga maar even zitten,” zei hij. En nu komt zijn vraag: “waarom doe je zo je best???”

Euh ja duh, dacht ik … “jij vraagt me dit, dus ik ga dit gewoon doen,” zei ik.” Hij keek me, indringend aan en zei “je kan dit helemaal niet, dus waarom zo je best doen? Dit gebeurd dus ook in je normale leven. Bam, het gaat natuurlijk niet om de pionnen en de cijfertjes en de weg volgen. Het gaat erom dat ik dingen doe in mijn leven, wat ik eigenlijk niet kan. “Dingen waar je knetterhard je best voor doe, wat uiteindelijk wel lukt, maar dit kost je zoveel energie en kijk hoeveel energie je hieraan verspilt,” zei hij.

Stof tot nadenken … voelen is heel belangrijk voor mensen met NAH, je lichaamstaal leren kennen & herkennen, signaleren en erop inspelen. Ik voel het wel, maar ik negeer het. Als ik mijn ogen dicht doe tijdens de therapie, voel ik mijn tranen opkomen, drukte in mijn hoofd, lichtelijk paniek en boosheid. Ik doe meteen mijn ogen weer open, want dit wil ik toch niet voelen?  Na deze gesprekken was ik leeg, op, maar daarentegen ook weer ontspannen. Het was eruit, een klein beetje maar toch.  

Ik hoop dat ik deze week weer een beetje bij kan komen, de dingen doen die “moeten” en de dingen die morgen of overmorgen kunnen, laten. Heb ik dan een doel voor deze week? Nee … het komt, zoals het komt en probeer te voelen, wat ik voel en er even bij stil te staan. Mijn prioriteit is ons kind, dat ze weer beter wordt. Je cijfert jezelf weg maar hé, dat doet iedere moeder toch? Het is geen rare instelling die ik heb, het enige waar ik voor moet zorgen is, dat ik op de been blijf. Voor mijzelf, voor mijn dochter en voor mijn mooie gezin. Adem in, adem uit ………. en ontspan!!!

Liefs,

Jeannette

Stil in mij …

Hoe gaat het? vraag je … het gaat, ben helaas nog niet op mijn oude niveau en daar baal ik van. Ik baal dat het niet sneller gaat, dat het niet tastbaar is, van als je dit doet, is het over. Over .. over is het nooit. Het zou altijd de story worden of my life. Balans, balans zoeken in mijn leven en gewoon weer een paar keer op mijn bek gaan. Ik wil zoveel, ik wil lekker bezig zijn met mijn blog, ik wil lekker koken, ik wil dat mijn huis er opgeruimd uit ziet, ik wil leuke dingen doen met mijn dochter etc. Dat laatste is natuurlijk het belangrijkste en dat is mijn prioriteit. Ik krijg daar ook energie van als ik haar vrolijke snoetje zie in de auto, haar gekir in haar wandelwagen bij het eten geven van eendjes en vooral haar energie. Heerlijk!!

En toch voel ik me ook rot, ik ben moe .. en nee niet moe van een avond stappen, en nee niet moe van een nacht niet slapen maar moe met betrekking tot mijn NAH. En als ik daarover nadenk word ik nog moeier. Ik probeer mijn leven weer op de rails krijgen, nee, mijn leven is op de rails, maar de balans. De trein moet blijven rijden, het woordje moeten, ik hekel het woord moeten, maar wij draaien door, ons leventje draait door.

De dingen die ik zou doen deze week, heb ik al 2 dingen van geschrapt. Ik trek al de mensen niet, teveel mensen in één ruimte, teveel geroezemoes, teveel geluid. Ik heb het rustig gehouden tot nu toe. Ik laad niet echt op want na een goede nacht ben ik doodmoe. Ik kruip lekker terug met mijn dochter en dochterlief gaat lekker zingen. Ik doe mijn ogen dicht en pak haar beet in mijn armen. Wrijf haar over haar armpjes en ze wordt rustiger. We doen even onze ogen dicht. Het slaapje heb ik nodig, het extra slaapje en soms weleens 2, daaruit maak ik zelf op dat ik niet de oude ben.

Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, maar er komt niets uit. Er zijn zoveel gedachten in mijn hoofd, maar ook pure leegte. Het is veel, ik ben gelukkig, maar even niet mijzelf. Het komt wel, geef het de tijd, ga niet te snel, want dat wil ik, dat verlang ik van mijzelf. Het is stil .. even stil in mij.

Liefs,

Sjanie

Hocus pocus ….

“Pilates” pas! Morgenmiddag ga ik een proefles Pilates volgen. Ik wil graag wat sterker in mijn lijf komen. Mijn vader of moeder komen dan even op Lina passen. “Waarom geen les in de avond?” vraag je, je misschien af. De kans is groot dat ik door sport overprikkeld raakt, een keer overprikkeld is niet erg maar als ik het kan voorkomen, is dat natuurlijk beter. Pilates zorgt er ook voor in balans en meer in evenwicht te komen. Pilates is goed voor mij, om op een rustige manier mijn spieren op te bouwen en krachtiger in mijn lijf te komen. En als ik het leuk vindt, komen mijn ouders altijd even 2 uurtjes oppassen op maandagmiddag! Erg fijn ❤️

Deze week gaat het gelukkig iets beter, wat voelde ik me weer slecht vorige week. Eem goed gesprek met manlief & mijn ouders hierover gehad en tot de conclusie gekomen dat ik het anders aan moet pakken. Heb al wat verandert in mijn dagelijkse activiteit, bijv. maar 1 was draaien ipv 3 en de volgende dag niets. Tevens ben ik bewust dat ik veel te veel doe in een kort tijdsbestek. Hierdoor ben ik in de middag bekaf. Ga het meer verdelen, wil het meer verdelen, gewoon omdat dit beter is voor mij en uiteindelijk ook voor mijn gezin. 

Vorige week was echt kak….KAK met hoofdletters! Ik vertrouw erop dat dit weer goed komt, want dat komt het ook. Niet zo snel als dat ik dat graag zelf wil. Het is er langzaam ingeslopen en zal gewoon weer even tijdje duren voordat ik weer op mijn “oude niveau”‘ zit. Het belangrijkste is 1 ding in het weekend, want dat heeft me genekt de afgelopen periode. Gewoon teveel, teveel gezelligheid wat uiteindelijk uitmondt op dit. En dit, deze overbelasting, deze overprikkeling, wil ik voorlopig niet.

Er staan de komende 2 maanden weer genoeg leuke dingen op de planning. Mijn moeder is jarig en viert het de 18de, daar wil ik bij zijn. De 11de gaan we uit eten met de meiden en óók daar wil ik bij zijn. Dat laatste is gewoon eten en niet meer daarna naar kroeg gaan om een afzakkertje over 2, 3, 4 te halen :-)) manlief is bijna jarig, kerst etc. 

Ik ga het plannen, ik moet het plannen om de dag ervoor en de dag erna niets te hebben. Alleen Lina & ik en dat is genoeg. Onze kleine mop vreet gelukkig geen energie, ik krijg energie van haar, maar het kost me ook energie. Is niet erg, hebben we voor gekozen en ik kom er wel weer. Nu even op de bank, me Lina & manlief. Een glaasje wijn en lekker kneuterig Nijntje kijken. Ik hou er zoveel van & zielsveel van mijn gezinnetje ❤️ geniet van het leven, want het gaat veel te hard.

Liefs,

Sjanie 

Ik hou van jou 💞

Ieni mini

Ja, je leest het goed….wij hadden vanmorgen Ieni mini gym. Was wel in twijfels om te gaan, want mijn nacht was met één woord: “ruk!” Toch de stoute (sport) schoenen aangetrokken en mijn oordopjes in de tas gedaan.

Er waren ong 7 kindjes, met vader & moeders. Wat kan ik genieten van het zingen met de kleine, wat hebben we lol als we samen dansen, wat een feest! Feest, vooral voor Lina, voor mama ook een beetje. 

Het feestje duurt 1 uurtje en hebben daarna nog koffie gedronken met de andere moeders. Lina sliep daarna wel een hele 3 kwartier. Mijn energie, mijn energie is laag…het gaat beter maar een slechte nacht voelt weer terug bij af. 

Ik weet dat het goed komt, ik weet dat even een “hersenspinsels” zijn die inderdaad niet berusten op waarheid. Ik laat de boel, ik laat de boel de boel. Ik stop met schrijven en ga mee. Ik ga mee met onze Ieni mini! 

Liefs, 

Sjanie 

Lina & ik toen deze leeftijd had

Jij & ik en ik & jij

Dat is het geweest…deze week. Lina & ik en dat was genoeg. De jaarlijks terugkerend Koeiemart heb ik overgeslagen of nee hebben wij overgeslagen. Manlief was vrij maar we hebben toch een kopje snert gegeten bij moeders. Het was genoeg.

Ben je bijgekomen? Nee…helaas en ik laat het maar gebeuren. Iedere ochtend als ik wakker wordt van het gekraai van de kleine ben ik doodmoe. Gelukkig slaap ik goed maar mijn hoofd is moe, er kan niets meer bij. Hoe doe je dat Sjanie? Hoe maak je, je hoofd weer leeg?

Het is een kwestie van alles skippen, alle afspraken die stonden afzeggen want anders loop ik nog achter de feiten aan. Mijn kop moet leeg, rust in mijn hoofd en proberen geen nieuwe info te verschaffen. Alles kan ik niet realistisch zien, zie beren op de weg en dat is een teken van overbelasting.

Hoe ga je dat voorkomen? Het spookt in mijn hoofd en moet nog strenger zijn voor mezelf want ik draag niet alleen zorg voor mezelf maar ook voor onze kleine meid. Zij is afhankelijk van mij overdag. Dat is mijn grootste prioriteit. Gisteren nog zitten geinen met mijn NAH vriendinnetje want tsja wij zijn thuis moeders, de moeders die in de linkerhand een glas sherry hebben om op te drinken en in de rechterhand een bak chips om op te knagen.

Het is niet zo, het is nu zoals het is en moet ermee dealen. Tegelijkertijd ben ik dingen op papier aan het zetten om mijn dagelijkse ritme een beetje om te gooien. Voorzichtig, omdat ik op dit moment niet alles helder zie. De verzorging van onze kleine meid gaat goed, krijg hier ook energie van maar ja het kost ook energie. De rand afspraken moeten korter en ook maar 1 afspraak in het weekend. In het weekend heb ik juist tijd om op te laden want manlief is dan thuis.

Ik ben regels op papier aan het zetten om een “leukere moeder te worden & vooral te blijven!” Stapje voor stapje…..met pure bewustwording, wat absoluut niet leuk is, wat zo niet “mij” is. Maar het moet en ik wil het, tot rust komen, straks dingen oppakken met mate en het voor zijn. Hoe rete moeilijk is dit proces iedere keer, iedere keer denk ik: “ik ben er, ik heb het onder de knie” maar het blijkt dus zo te werken, iedere fase van je leven is er eentje waardoor je, je programma toch weer aan moet passen.

Aankomend weekend heb ik een reünie van de basisschool, maar ik ga het niet doen, ook al had ik heel veel zin in. Ik moet er niet aandenken, de drukte, het geroezemoes, de prikkels etc. Nee, dit weekend staat voor rust & quality time met het gezinnetje. Een uurtje of misschien wel 2 slapen overdag en ik hoop op lekker loopweer. Misschien kunnen we naar het bos, de dennengeur opsnuiven, de mooie kleuren bewonderen, saampjes, saampjes met mijn gezin. Fijn weekend allen!

Liefs,

Sjanie

Ongelukkig gelukkig 

Ik zie wat je denkt …. wat een rare titel. Ik zal het je uitleggen. In mijn vorige blog heb ik uitgelegd dat ik naast NAH óók een pijnsyndroom heb aan mijn rug en benen. Dit uit zich in zenuwpijn en ik zal je zeggen dat dit geen prettige pijn is. Ooit kiespijn gehad? Ja? Dat is de pijn die ik voel in mijn benen & rug. 

Maar Sjanie, dat heeft toch niets te maken met je NAH? Jazeker heeft dat weerslag op mijn NAH. Pijn is een energie vreter en juist deze energie heeft weerslag op mijn NAH. Het vervelende is, dat als ik veel pijn heb, dat hierdoor ook weer signalen komen van “over de grens gaan.” Dus wat moet je dan doen? Juist, terug naar de basis….terug naar alleen even “wij” want “me, myself & I” gaat niet meer op. Lina is er, Lina is naast mijzelf een grote prioriteit. Zij moet verzorgd worden. Daarnaast wil ik energie overhouden voor manlief. Is genoeg, genoeg voor nu. 

Daarnaast heb ik ook een peesontsteking in mijn knie te pakken. Hoe dan??? Hoe kom je er vanaf kan je beter denken. Weinig belasten, ijzen & omhoog. Het gaat gelukkig al beter, maar val weer van het één naar het ander. Daarnaast is het teken, een teken van mijn lijf wat ik eigenlijk heb genegeerd maar waar ik nu achterkom. 

Deze tekst had ik vorige week al geschreven, ik voelde het, ik was moe, ik ben moe…..

Ik ben kapot, mijn energie level is 0% en het is teveel geweest. Ik dacht het goed ingedeeld te hebben, overal maar kort gebleven maar klapte gisteren in elkaar. Manlief zei: “je emmer is vol hè?” Ja, mijn emmer is vol én overstroomt. Het klote is, ja even het woord klote, het komt altijd achteraf, achteraf krijg ik de klap en dacht toch dat het best goed ging. Zeker met de dingen die ik heb geleerd de afgelopen jaren. Met een kind…zal het toch weer een tikkeltje anders zijn. 

Gisterenavond boodschappen gedaan en ik stond in de rij bij de kassa. Een vader met jochie stond voor me en dat jochie legt een inmens grote pompoen op de band. Ik zeg: “zo, waar heb je die vandaan?” Het jochie kijkt me aan en zegt: “daar mevrouw, wilt u het ook? Ik loop wel even mee!” Super enthousiast, daar hou ik van. Hemelsbreed 20 stappen van de kassa, pak ik de pompoen en draai me om en zie dat mijn karretje is verzet. Er waren mensen voorgekropen…

Ineens hoorde we “kassa 1 gaat voor u open!” De man met het jochie moest lachen en kijken elkaar aan en ik dacht “karma!!!” Dus ik zet alle boodschappen op de band en als laatste de eieren, maar niet op de band maar ernaast. BAM….12 eieren over de grond, kapot. Met tranen in mijn ogen zeg ik tegen de kassa medewerkster: “sorry, ik wil ze gewoon betalen.” Het meisje reageert lief en zegt: “het kan gebeuren mevrouw … het zijn maar eieren.”

Dat was de druppel…die focking eieren. Maar ook een druppel van bewust zijn want hoe belangrijk zijn kapotte eieren? Ik ga nu mijn rust pakken en naast voor Lina zorgen, even niets plannen. Even weer op orde komen en dan kijken wat ik anders moet gaan doen. Ik kan onmogelijk in de modus “me, myself & I” en geloof me … dat wil ik niet. Toevallig vorige week met manlief een gesprek hierover gehad, want terug naar de basis was altijd ook eenzaam. Dat ben ik niet en zal ik ooit voorlopig niet worden. De gulle glimlach, haar lieve koppie, haar komische fratsen….onze Lina zorgt hiervoor. 

Het komt goed, dat weet ik….maar moet toch weer dingen anders gaan doen. Weer een andere modus? Ja! Dat kan niet anders, toch weer dingen afzeggen, activiteiten verkorten, want mijn hersenen draaien overuren, teveel belasting geweest de afgelopen maand….teveel dingen tegelijk in een weekend en ik dacht er goed aan te doen om het zo te doen. Nu eerst rust, rust om bij te komen, rust om weer op mijn energielevel te komen. Alles wat staat, vervalt even….leven op het moment, in het hier & nu en kijken of ik energie heb om naar bepaalde dingen te gaan. De accu moet weer volgeladen worden…..voor nu “CTRL-ALT-DELETE!!!” 

Liefs, 

Sjanie 

Vakantie 

Lekker denk je! En geloof me, dat is ook….maar toch. Ik ben uit mijn ritme, mijn ritme die ik heb met Lina, saampjes. Klinkt niet aardig tegenover manlief, maar we hebben het erover gehad. Iets nieuws, vakantie niet met z’n tweetjes maar met z’n drietjes. Dingen die anders zijn, is voor mij met mijn NAH, toch een trigger. Voor veel mensen met NAH, misschien wel voor alle mensen met NAH. 

Manlief heeft 2 weken vrij, het is druk in mijn hoofd, regel dingen …. ik ben zorgzaam, een mooie karaktereigenschap, maar ook tegelijkertijd een valkuil. Teveel zorgen, voor Lina, manlief en zorgen dat ik óók voor mezelf kan zorgen. Best veel, vindt je niet? Manlief helpt, helpt veel in de vakantie….ik heb al een paar ochtenden kunnen uitslapen. Heb het nodig en dat zijn nachten van 11 à 12 uur. 

Deze week is voor ons, voor ons drietjes. Even geen bezoekjes, niet naar mensen toegaan, gewoon eventjes met ons. Lastig soms, want ik vind het allemaal leuk! Zaterdag hebben we ons feestje, ons feestje omdat we allebei 40 zijn geworden. De week even goed indelen, morgen naar de dierentuin en woensdag een dagje terras. Welteverstaan ons eigen terras 😉

Mijn moeder stuurde mij een berichtje gisteren….is er iets aan de hand lieverd? Nee, gewoon weer wennen, wennen aan omdat het “anders” is. Ik geniet, er gebeuren alleen positieve dingen in ons leven en NAH komt weer even om de hoek kijken. NAH die altijd bij mij is, dat ik het soms eventjes vergeet, maar altijd weer een kleine waarschuwing geeft. 

Ik heb weleens geschreven, geschreven over bepaalde fases, gebeurtenissen in je leven, dat je even anders leeft, als tussen de lijntjes. Dan komt ie, dan komt ie eventjes om de hoek kijken…..een tik op je vingers, even terug naar de basis, terug naar binnen de lijntjes, binnen je grenzen voordat er echt een terugval komt. Die ben ik voor, omdat ik voel, soms helaas….voel ik dat NAH me even op mijn vingers tikt. 

Liefs,

Sjanie 

Verjaardagscadeau van manlief